Elza i mała chmurka

— Bajka do czytania —

Elza mieszkała w małym domku na skraju łąki. Każdego wieczoru wychodziła przed dom, by patrzeć, jak gwiazdy zapalają się na niebie. Miała ulubioną gwiazdkę – malutką, błyszczącą jak diament – i zawsze jej machała przed snem.

Pewnej nocy Elza zauważyła coś dziwnego. Obok jej gwiazdki wisiała mała, szara chmurka. Chmurka wyglądała na bardzo smutną – nie świeciła, tylko cichutko kapała malutkimi kropelkami. Elza zmarszczyła brwi i zapytała: „Chmurko, czemu jesteś taka ponura?”

Chmurka westchnęła: „Zgubiłam swój srebrny blask. Bez niego jestem zwykłą, szarą chmurką. Nikt mnie nie zauważa, a moje kropelki smutno kapią na ziemię.” Elza pomyślała przez chwilę, a potem pobiegła do swojego pokoju.

Przyniosła swoją najukochańszą zabawkę – małą, świecącą kulę, która błyszczała nocą, gdy się nią potrząsnęło. „Proszę” – powiedziała Elza. „Podzielę się z tobą moim blaskiem. Możesz go pożyczyć na jedną noc.”

Chmurka zdziwiła się, a potem uśmiechnęła. Delikatnie otuliła kulę mięciutkim obłoczkiem i nagle… zaczęła iskrzyć srebrem! Jej kropelki zamieniły się w malutkie gwiazdki, które spadały na łąkę jak confetti. „Dziękuję!” – zawołała radośnie.

Elza położyła się na trawie i patrzyła, jak chmurka tańczy po niebie, rozsypując blask. Nagle poczuła, że oczy jej się kleją. Chmurka pochyliła się nad nią i wyszeptała: „Dobranoc, Elzo. Dzięki tobie jestem piękna. A ty zasługujesz na najspokojniejszy sen.”

Elza zamknęła oczy. Jej świecąca kula, teraz na chmurce, migotała jak przyjazny świetlik. Wokół zrobiło się cicho, tylko od czasu do czasu słychać było cichutki dźwięk kropelek – bum, bum, niczym maleńki bębenek do snu.

Kiedy obudziła się rano, kula leżała obok niej na poduszce. Elza uśmiechnęła się i powiedziała: „Dobrze, że się podzieliłam.”, a w okno zajrzała mała, uśmiechnięta chmurka, która już na zawsze miała swój blask.