Bajka o Elzie i tańczącym dębie

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała pięcioletnia Elza. Każdego ranka biegała do okna, by zobaczyć, czy stary dąb na łące znów tańczy. Dąb był ogromny, z konarami jak ramiona, a jego liście szeleściły w rytm wiatru. Elza wierzyła, że drzewo tańczy, gdy jest szczęśliwe.

Pewnego dnia Elza pobiegła na łąkę i zobaczyła, że dąb stoi nieruchomo. Wiatr wiał, ale liście nie tańczyły. Dziewczynka zmartwiła się i zapytała przechodzącego obok pana żuka: „Czemu dąb nie tańczy?” Pan żuk odparł: „Może jest zmęczony, Elzo. Drzewa też potrzebują odpoczynku.”

Elza nie dawała za wygraną. Podbiegła do dębu i dotknęła jego kory. „Proszę, zatańcz dla mnie!” – szepnęła. Ale dąb milczał. Wtedy z góry sfrunęła sójka i usiadła na gałęzi. „Elzo – powiedziała sójka – dąb tańczy tylko wtedy, gdy wiatr gra mu melodię. Nie możesz go zmusić. Musisz poczekać.”

Dziewczynka usiadła pod drzewem i postanowiła czekać. Minęła godzina, potem druga. Słońce chowało się za chmury, a dąb wciąż stał nieruchomo. Elza prawie zasnęła, gdy nagle poczuła lekki powiew na policzku. Uniosła głowę i zobaczyła, jak gałęzie zaczynają się kołysać.

Najpierw cicho, potem coraz śmielej. Liście zaszumiały, a konary uniosły się w górę. Dąb tańczył! Elza klasnęła w dłonie i zaśmiała się radośnie. „Widzisz – zawołała sójka – wystarczyło trochę cierpliwości i szacunku dla tego, co czuje drzewo.”

Tego wieczoru Elza wróciła do domu zmęczona, ale szczęśliwa. Mama otuliła ją kołdrą i zapytała: „Co dziś robiłaś, kochanie?” Elza odpowiedziała: „Nauczyłam się czekać. Dąb zatańczył, ale dopiero wtedy, gdy sam tego chciał.” Mama uśmiechnęła się i pogłaskała ją po głowie.

Przez okno wpadało światło gwiazd. Elza patrzyła na nie i myślała o dębie. Zrozumiała, że nie wszystko można dostać od razu, a natura ma swój własny rytm. Czasem trzeba po prostu usiąść i posłuchać ciszy, by usłyszeć jej odpowiedź.

Zamknęła oczy, a w myślach widziała tańczący dąb pod rozgwieżdżonym niebem. W pokoju zrobiło się cicho, tylko oddech Elzy unosił się równo. Gwiazdy mrugały jej na dobranoc, a sen przyszedł lekko jak piórko.

Dobranoc, Elzo – szepnął wiatr. Dobranoc, mała przyjaciółko dębu.