Bajka o Złotym Piórku

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie drzewa szeptały tajemnice, mieszkał mały ptaszek o imieniu Złotek. Miał jedno złote piórko na skrzydle, które lśniło w słońcu jak małe słońce.

Złotek uwielbiał oglądać swoje odbicie w leśnej kałuży. Przechylał główkę, puszył piórka i powtarzał: „Jaki jestem piękny! Nikt nie ma takiego złotego piórka jak ja!” Z tego powodu spędzał całe dnie sam, patrząc na siebie.

Inne ptaki z lasu często zapraszały go do zabawy. Razem chciały zbierać jagody, urządzać wyścigi wiatru albo śpiewać przed zachodem słońca. Ale Złotek za każdym razem kręcił dziobkiem: „Nie mam czasu, muszę podziwiać moje piórko. Wy jesteście takie… szare.”

Pewnego dnia kałuża, w której Złotek się przeglądał, wyschła. Promienie słońca wypiły całą wodę, a na ziemi został tylko suchy piasek. Złotek szukał nowej kałuży, ale żadna nie była tak gładka i czysta. „Co ja teraz zrobię?” – zapiszczał smutno.

Usiadł na gałęzi i obserwował inne ptaki. Widział, jak sikorki pomagają sobie znaleźć smaczne nasionka, a jaskółki razem budują gniazdo. Nikt nie patrzył w taflę wody, wszyscy byli zajęci sobą nawzajem. Złotek poczuł, że w jego serduszku robi się pusto.

Nabrał odwagi i podleciał do stada. „Czy mogę się z wami pobawić?” – zapytał cichutko. Ptaki spojrzały na niego z uśmiechem. „Oczywiście! Pokażemy ci, jak skakać po chmurkach.” Złotek dołączył i szybko zapomniał o swoim piórku. Śmiał się i fruwał jak nigdy dotąd.

Podczas zabawy Złotek zauważył, że każdy ptak ma coś wyjątkowego: jeden pięknie śpiewa, drugi jest odważny, a trzeci umie znaleźć najsłodsze owoce. Zrozumiał, że jego złote piórko wcale nie jest najważniejsze. Ważniejsze jest to, jak czuje się z innymi.

Wieczorem, gdy księżyc rozświetlił niebo, Złotek wrócił do swojego gniazdka. Położył główkę pod skrzydło i pomyślał: „Dobrze, że mam przyjaciół. Teraz wiem, że każdy jest piękny na swój sposób.” Gwiazdy mrugały do niego, a las szeptał: „Dobranoc, Złotku.”