Dziewczynki i zgubiona kredka

— Bajka do czytania —

W małym domku z czerwonym dachem mieszkały trzy małe przyjaciółki: Zosia, Maja i Hania. Miały po trzy latka i uwielbiały spędzać czas razem. Ich ulubionym miejscem był ogród pełen słoneczników i stokrotek.

Zosia miała długie, kręcone włosy i zawsze nosiła fioletową sukienkę. Najbardziej lubiła rysować kredkami – na papierze, na chodniku, wszędzie. Maja była energiczna i skakała po ogrodzie jak piłka. Hania zaś była cicha i spokojna, zbierała kamyki i układała z nich wzory.

Pewnego dnia, gdy bawiły się w chowanego, Zosia nagle spostrzegła, że nie ma swojej ulubionej niebieskiej kredki. To była ta, którą babcia przyniosła jej z dalekiej podróży. Zosia usiadła na trawie i zaczęła płakać.

Maja i Hania podeszły do niej i spytały: 'Dlaczego płaczesz, Zosiu?'. Zosia pokazała pusty woreczek na kredki. 'Zgubiłaś swoją niebieską?' – zapytała Hania. 'Pomożemy ci ją znaleźć!' – dodała Maja.

Dziewczynki przeszukały ogród wzdłuż i wszerz. Hania zajrzała pod krzak bzu, Maja sprawdziła pod ławką, a Zosia patrzyła na ścieżce. Nagle Maja krzyknęła: 'Znalazłam! Leżała pod huśtawką!'.

Zosia przytuliła kredkę do serca i uśmiechnęła się szeroko. Potem narysowały razem wielką tęczę – Zosia niebieską, Maja czerwoną, a Hania zieloną. Tęcza była taka piękna, że przyleciały motyle, żeby na nią popatrzeć.

Gdy zapadł wieczór, dziewczynki położyły się na miękkim kocu. Nad ich głowami świeciły gwiazdy – małe, migoczące światełka. Zosia szepnęła: 'Dziękuję, że jesteście'. Maja ziewnęła, Hania zamknęła oczy. I tak, trzymając się za ręce, zasnęły spokojnie. Księżyc świecił jasno, a wokół panowała cisza. Dobranoc, dziewczynki.