Bajka o małym zajączku, który zgubił marchewkę

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lasku mieszkał zajączek o imieniu Tofik. Miał mięciutkie, szare futerko i długie uszy, które zawsze stawały na baczność, gdy słyszał coś ciekawego. Najbardziej na świecie Tofik kochał swoją ulubioną, chrupiącą marchewkę – zawsze nosił ją ze sobą, nawet do spania.

Pewnego słonecznego popołudnia Tofik wybrał się na łąkę pełną kwiatów. Biegał wśród stokrotek i mleczy, a jego marchewka leżała obok na kamieniu. Nagle zobaczył przepięknego, kolorowego motyla. „Łap mnie, jeśli potrafisz!” – zdawał się wołać motyl, fruwając tuż nad noskiem zajączka.

Tofik zapomniał o marchewce i pobiegł za motylem. Skakał po łące, raz w prawo, raz w lewo, a motyl tańczył nad nim. Bawił się tak długo, aż zrobiło się późno i słońce zaczęło chylić się ku zachodowi. Wtedy Tofik przypomniał sobie o swojej marchewce.

Pobiegł z powrotem na łąkę, ale kamień był pusty. Marchewka zniknęła! Tofik zajrzał pod każdy listek, pod każdy kamyk, ale nigdzie jej nie było. Usiadł na trawie i zaczął płakać. „Moja kochana marcheweczka! Już nigdy jej nie zjem!” – szlochał.

Wtedy zza krzaka wyłoniła się mała wiewiórka o imieniu Ruda. Miała puszysty ogon i lśniące oczka. „Dlaczego płaczesz, zajączku?” – zapytała. Tofik opowiedział jej o zgubionej marchewce. Ruda uśmiechnęła się i powiedziała: „Widziałam, co się stało. Twoja marchewka potoczyła się w dół pagórka, aż do strumyka. Ale nie martw się, mam coś dla ciebie.”

Wiewiórka podała Tofikowi małe, złote ziarenko słonecznika. „To nie jest marchewka” – powiedziała – „ale jeśli je zasadzisz, wyrośnie z niego piękny kwiat. Będzie przypominał ci o tym, że przyjaciele są ważniejsi niż rzeczy.” Tofik otarł łzy i uśmiechnął się. „Dziękuję, Rudo” – szepnął.

Zajączek wrócił do domu i zasadził ziarenko w małej doniczce przy oknie. Codziennie podlewał je wodą i mówił dzień dobry. Po kilku dniach z ziemi wyjrzał zielony listek, a potem wyrósł wysoki, złoty słonecznik. Tofik patrzył na niego i czuł się szczęśliwy, bo wiedział, że ma przyjaciółkę, która mu pomogła.

Tej nocy, gdy księżyc świecił nad laskiem, Tofik położył się do swojego miękkiego łóżeczka. Spojrzał przez okno na słonecznik, który w blasku gwiazd wyglądał jak małe słońce. „Dobranoc, słoneczniku. Dobranoc, Rudo” – szepnął i zamknął oczy. Cisza otuliła cały las, a zajączkowi śniły się złote pola przyjaźni.