Kamyczek i iskierka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym ogródku, gdzie słońce grzało najładniej, mieszkał sobie mały Kamyczek. Był okrąglutki i gładziutki, ale trochę smutny, bo myślał, że niczego nie potrafi. Trawa szumiała, kwiaty pachniały, a on tylko leżał.

Pewnego dnia obok Kamyczka przysiadła mała, złota Iskierka. "Dlaczego jesteś taki smutny?" zapytała. Kamyczek westchnął: "Bo ty jesteś błyszcząca i ciepła, a ja tylko szary i cichy. Chciałbym być taki jak ty." Iskierka zaśmiała się delikatnie.

"Ale ja też nie jestem doskonała", powiedziała Iskierka. "Kiedy wieje wiatr, łatwo mnie zgasić. Ty jesteś mocny i stabilny, nikt cię nie zdmuchnie." Kamyczek podniósł wzrok. "Naprawdę?"

"A popatrz," Iskierka potoczyła się obok niego. "Jak ktoś nadepnie na trawę, ona się ugina. Ty zostajesz twardy i nie zmieniasz się. Jesteś jak mała skała, na której można polegać." Kamyczek poczuł, że robi mu się cieplej.

Wtedy przyleciał Bączek. "Kamyczku, Iskierko! Zróbmy zawody, kto dalej skoczy!" Kamyczek nie umiał skakać, ale podrzucił się lekko, a Bączek go złapał. "Brawo! Jesteś świetnym partnerem!" krzyknął Bączek.

"Widzisz?" szepnęła Iskierka. "Każdy z nas ma coś, co potrafi najlepiej. Ty dajesz oparcie i spokój. To też jest dar." Kamyczek uśmiechnął się – pierwszy raz poczuł, że jest właśnie taki, jaki powinien być.

Gdy zapadł zmierzch, Iskierka zrobiła się cichutka, a Kamyczek przytulił się do ziemi. Nad nimi pojawiły się pierwsze gwiazdy, jak małe iskierki na niebie. Kamyczek zamknął oczy i pomyślał: "Iskierka ma rację. Bycie sobą jest najlepsze."