Skarb w kieszonce

— Bajka do czytania —

Mały Kuba czuł, że nie jest w niczym wyjątkowy. Inne dzieci pięknie rysowały, śpiewały i biegały szybciej od niego. On nie umiał niczego szczególnego. Pewnego dnia spotkał mądrą sowę, która pomogła mu dostrzec ukryty skarb w jego sercu. Czy Kuba odkryje, co czyni go wyjątkowym?

W małym miasteczku mieszkał chłopiec o imieniu Kuba. Miał niebieskie oczy i ciągle ubrudzone kolana, bo uwielbiał biegać po łące. Ale gdy patrzył na kolegów, czuł się mały i nieważny. Zosia malowała obrazy jak prawdziwa artystka, a Antek grał na skrzypcach tak pięknie, że ptaki milkły z zachwytu.

Kuba próbował rysować, ale kredki łamały mu się w rękach. Próbował śpiewać, ale nuty uciekały gdzieś w bok. – Jestem nudny – szepnął do siebie, siadając na starym kamieniu. – Nie potrafię niczego naprawdę dobrze. Smutek opadł na niego jak ciężki koc.

Wtedy usłyszał ciche pohukiwanie. Na gałęzi siedziała sowa o wielkich, złotych oczach. – Dlaczego jesteś taki smutny, Kubo? – zapytała. Kuba westchnął i opowiedział jej o swoich zmartwieniach. Sowa przechyliła głowę i uśmiechnęła się tajemniczo.

– Chodź ze mną – powiedziała sowa i poleciała w stronę lasu. Kuba pobiegł za nią. Wkrótce dotarli na polanę pełną kwiatów. – Spójrz na ten mniszek – wskazała sowa. – Nie jest tak wysoki jak dąb, ale daje radość swoim żółtym kolorem. Każdy ma swoją rolę.

Kuba przyglądał się mniszkowi i nagle zrozumiał. – Może nie muszę być najlepszy we wszystkim – szepnął. Sowa przysiadła mu na ramieniu. – Masz w sobie coś, czego inni nie mają. Jesteś dobrym słuchaczem. Kiedy Kasia płakała, to do ciebie przyszła. Kiedy Franek zgubił piłkę, ty pomogłeś go pocieszyć.

Serce Kuby zabiło mocniej. – To prawda – uśmiechnął się. – Lubię, gdy inni czują się lepiej przy mnie. Sowa kiwnęła głową. – To twój skarb. Nie każdy potrafi tak słuchać i być ciepłym. To czyni cię wyjątkowym. Kuba poczuł, jakby ktoś zdjął mu z pleców ciężki plecak.

Od tego dnia Kuba nie porównywał się już z innymi. Gdy Zosia malowała, podawał jej farby i chwalił. Gdy Antek grał, siadał obok i słuchał z uśmiechem. A inni dzieci przychodziły do niego ze swoimi radościami i smutkami, bo wiedziały, że Kuba zawsze zrozumie.

Pewnego popołudnia Kuba wyciągnął z kieszonki kawałek kredy i narysował na chodniku wielkie serce. – To serce wszystkich, którzy są dla siebie mili – wyjaśnił. Dzieci przybiegły i zaczęły dorysowywać swoje znaczki. Powstał piękny obraz pełen kolorów. Kuba patrzył na niego i czuł, że jest dokładnie taki, jaki powinien być – wyjątkowy.