Bajka o dziewczynce i kotku

— Bajka do czytania —

Niedaleko lasu, w małym, przytulnym domku, mieszkała Zosia. Dziewczynka miała pięcioro rodzeństwa, a w ogrodzie mnóstwo kwiatów i krzewów. Pewnego deszczowego popołudnia, gdy krople bębniły o parapet, Zosia zobaczyła pod krzakiem bzu coś małego i szarego. To był kotek. Malutki, drżący i bardzo przestraszony. Zosia podeszła powoli, by go nie spłoszyć.

Kotek miał wielkie, zielone oczy i cieniutki ogonek. Kiedy Zosia wyciągnęła rękę, on przytulił się do ziemi i zamruczał cichutko ze strachu. – Nie bój się – szepnęła Zosia. – Jestem twoją przyjaciółką. Dziewczynka przyniosła mu miseczkę ciepłego mleka. Kotek patrzył nieufnie, ale zapach mleka był kuszący.

Następnego dnia kotek znów siedział pod krzakiem. Zosia usiadła na trawie i zaczęła cichutko nucić swoją ulubioną kołysankę. Kotek przekręcił łepek, jakby chciał lepiej słyszeć. Po chwili zrobił dwa małe kroczki w stronę Zosi. Dziewczynka uśmiechnęła się i nie ruszała się, by go nie wystraszyć.

Tak mijały dni. Zosia codziennie kładła obok krzaka karmę i świeżą wodę. Kotek zaczynał coraz śmielej podchodzić. Aż pewnego razu, gdy Zosia czytała książkę na ganku, poczuła coś miękkiego na nodze. To kotek otarł się o nią i głośno zamruczał. – Cześć, przyjacielu – powiedziała szczęśliwa Zosia.

Od tej pory kotek spędzał z Zosią każdą chwilę. Bawili się kłębkiem wełny, gonili po ogrodzie motyle, a wieczorem kotek zwijał się w kłębek na poduszce Zosi. Dziewczynka nazwała go Szarym. Był to najlepszy przyjaciel, jakiego można sobie wymarzyć.

Pewnego dnia Szary zachorował. Nie chciał jeść, tylko smutno leżał. Zosia bardzo się zmartwiła. Nakryła go swoim ulubionym kocykiem i głaskała po miękkim futerku. – Wszystko będzie dobrze – powtarzała. Mama Zosi wezwała weterynarza. Kotek dostał lekarstwo i powoli wracał do zdrowia.

Kiedy Szary wyzdrowiał, był jeszcze bardziej wdzięczny swojej małej opiekunce. Siadał jej na kolanach i mruczał, opowiadając kocie historie. Zosia nauczyła się czytać z jego mruczenia: gdy mruczał głośno, znaczyło, że jest bardzo szczęśliwy. Gdy cichutko – że chce spokoju.

Zosia zrozumiała, że przyjaźń to nie tylko zabawa, ale też odpowiedzialność i cierpliwość. Szary został z nią na zawsze, a ich dom wypełnił się śmiechem i kocim mruczeniem. Każdego wieczoru, gdy zapadał zmrok, Zosia przykrywała Szarego kocykiem i szeptała mu na uszko: – Dobranoc, kocie przyjacielu.

A Szary mruczał w odpowiedź, a potem oboje spokojnie zasypiali. Nad ich domem świeciły gwiazdy, a księżyc kołysał do snu cały świat. Wtedy wiadomo było, że prawdziwa miłość i troska to najlepsze, co można komuś podarować.