Skarb W Starym Dębie

— Bajka do czytania —

W małej wiosce nad rzeką mieszkało troje przyjaciół: Zosia, Kuba i Tomek. Każdego dnia po szkole spotykali się na łące, by wspólnie wymyślać nowe przygody. Pewnego popołudnia, gdy słońce chowało się za lasem, Zosia zauważyła coś błyszczącego w korzeniach starego dębu.

– Popatrzcie! – zawołała, wskazując palcem. – Coś tam świeci! Dzieci podbiegły i ujrzały małą, drewnianą skrzynkę, na wpół ukrytą w mchu. Kuba ostrożnie otworzył wieko, a w środku zobaczyli nie złoto, lecz garść kolorowych kamieni, stare piórko i zwiędły kwiat.

– To chyba nic cennego – mruknął Tomek rozczarowany. – Myślałem, że znajdziemy prawdziwy skarb. – Może ten skarb jest inny – powiedziała Zosia. – Spójrzcie, na wieczku są wyryte słowa. Kuba przetarł kurz i przeczytał: „Prawdziwy skarb to ten, który rośnie, gdy się nim dzielisz”.

Dzieci usiadły pod dębem i zaczęły rozmawiać. – Co to może znaczyć? – zastanawiał się Tomek. – Może chodzi o to, że skarbem jest przyjaźń? – zaproponowała Zosia. – Albo pomoc innym – dodał Kuba. Nagle usłyszeli ciche kwilenie. To mały ptaszek wypadł z gniazda i leżał na ziemi.

– Musimy mu pomóc! – zawołała Zosia. Kuba delikatnie wziął ptaszka w dłonie, a Tomek pobiegł do domu po drabinę. Razem włożyli pisklę z powrotem do gniazda. Ptasia mama wróciła i zaćwierkała radośnie. Dzieci uśmiechnęły się do siebie – poczuły, że zrobiły coś dobrego.

Wracając do wioski, spotkali starszą panią, która niosła ciężkie zakupy. – Pomóżmy jej – zaproponował Kuba. Chwycili siatki i odprowadzili panią do domu. Ta uśmiechnęła się szeroko i poczęstowała ich jabłkami. – Dziękuję, kochani! – powiedziała.

Gdy dotarli na łąkę, słońce już zachodziło. – Teraz rozumiem – szepnął Tomek. – Skarbem nie były kamienie, tylko to, co możemy zrobić dla innych. Zosia wyjęła ze skrzynki kolorowy kamień i podała go Kubie. – To na pamiątkę dzisiejszego dnia – uśmiechnęła się.

Wieczorem, leżąc w łóżku, każde z dzieci patrzyło w okno i widziało gwiazdy. Czuły ciepło w sercach, wiedząc, że prawdziwe bogactwo nie leży w skarbach, ale w dobrych uczynkach i przyjaźni. Zosia zamknęła oczy i szepnęła: – Dobranoc, przyjaciele. I zasnęła spokojnie, marząc o kolejnych przygodach.