Bajka o małym chłopcu, który odkrył, że dzielenie się to radość

— Bajka do czytania —

Pięcioletni Franek mieszkał w małym, żółtym domku na skraju lasu. Miał mnóstwo zabawek: kolorowe klocki, czerwony traktor z przyczepą i ogromną, miękką piłkę w niebieskie gwiazdki. Najbardziej lubił bawić się sam, bo wtedy nikt nie przeszkadzał mu w budowaniu najwyższych wież.

Pewnego dnia, gdy Franek ustawiał właśnie ostatni klocek na szczycie wieży, usłyszał pukanie do drzwi. To była jego sąsiadka Zosia, dziewczynka z warkoczykami i wesołymi piegami na nosie. 'Franku, chcesz pobawić się na podwórku?' – zapytała. Ale Franek pokręcił głową. 'Nie, buduję wieżę i nie chcę, żeby mi ktoś przeszkadzał' – odpowiedział.

Zosia odeszła smutna, a Franek wrócił do budowania. Ale nagle, gdy kładł ostatni klocek, wieża zachwiała się i runęła z głośnym stukotem. Franek westchnął i usiadł na podłodze. Zdał sobie sprawę, że samotne budowanie nie jest już takie fajne.

Wtedy przypomniał sobie, że Zosia ma w domu piaskownicę i mnóstwo foremek. Franek wziął swoją ulubioną łopatkę i pobiegł do Zosi. 'Zosiu, może zbudujemy razem zamek z piasku?' – zaproponował. Zosia uśmiechnęła się szeroko i wyciągnęła swoją łopatkę.

Razem kopali, przesypywali piasek i dekorowali zamek muszelkami. Franek pozwolił Zosi użyć swojej łopatki, a ona podzieliła się z nim wiaderkiem. Zamek wyszedł wysoki i piękny, a dzieci bawiły się tak wesoło, że czas minął im nie wiadomo kiedy.

Wieczorem, gdy mama zawołała Franka na kolację, ten powiedział: 'Mamo, dzielenie się jest super! Zosia i ja zbudowaliśmy najwspanialszy zamek na świecie'. Mama uśmiechnęła się i pogłaskała go po głowie. 'Widzisz, kochanie, gdy dzielimy się z innymi, radość staje się dwa razy większa' – powiedziała.

Tej nocy Franek zasnął z uśmiechem na twarzy. Przez okno wpadało światło księżyca, a on śnił o zamkach z piasku i wesołych zabawach z Zosią. Wiedział już, że największym skarbem nie są zabawki, ale przyjaciele, z którymi można się nimi dzielić.