Skarb w Kieszeni

— Bajka do czytania —

Mała Zosia miała trzy lata i uwielbiała zbierać skarby. W jej kieszeniach mieszkały kolorowe kamienie, muszelki i kasztany. Ale pewnego dnia odkryła, że największy skarb wcale nie mieści się w kieszeni.

Zosia wstała rano i pobiegła do kuchni. Tam mama piekła pyszne, pachnące ciasteczka. Zosia chciała pomóc, ale mama powiedziała: – Uważaj, córeczko, żeby nie rozsypać mąki. Zosia posypała się białą mąką od stóp do głów i obie z mamą śmiały się głośno. To był pierwszy skarb dnia.

Potem Zosia poszła do ogrodu. Zobaczyła mrówkę niosącą duże ziarenko. – Mrówko, mrówko, pomogę ci – powiedziała Zosia i delikatnie podniosła ziarenko. Mrówka podziękowała jej, machając czułkami. Zosia poczuła się ważna. To był drugi skarb.

Po obiedzie przyszedł tata. Miał wolne popołudnie. Usiadł z Zosią na dywanie i zbudowali z klocków najwyższą wieżę na świecie. Wieża runęła z hukiem, a oni przytulili się i śmiali. Zosia pomyślała, że tata jest najlepszym budowniczym na świecie. To był trzeci skarb.

Wieczorem Zosia poszła do swojego pokoju. Wyjęła z kieszeni kamienie, muszelki i kasztany. Ułożyła je równo na parapecie. Ale w głowie miała coś innego – zapach ciasteczek mamy, ciepło dłoni taty i przygodę z mrówką.

– Mamo, mamo! – zawołała Zosia. – Gdzie jest mój największy skarb? Mama uśmiechnęła się i przytuliła córeczkę. – Skarb jest tutaj, w twoim serduszku – szepnęła. – To wszystkie chwile, które dziś przeżyłyśmy razem.

Zosia zamknęła oczy. Czuła, jak jej serduszko jest pełne i ciepłe. Nie potrzebowała już więcej kamyków ani muszelek. Największy skarb miał zawsze przy sobie – w uśmiechu mamy, w głosie taty i w małych, dobrych chwilach.

Księżyc za oknem uśmiechnął się do Zosi. Gwiazdy mrugały jak małe iskierki. Zosia wtuliła się w poduszkę i pomyślała: „Jutro znajdę jeszcze więcej skarbów”. I zasnęła spokojnie, z ręką na sercu, które biło cichutko jak biedronka.