Przyjaciele z Leśnej Polany

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała czteroletnia Zosia. Każdego ranka biegła na Leśną Polanę, gdzie spotykała swoich przyjaciół: małego zajączka Lupka, wiewiórkę Kitkę i jeżyka Igiełkę. Razem spędzali całe dnie na wesołych zabawach.

Pewnego słonecznego dnia Zosia przyniosła ze sobą wielki, kolorowy koc. Rozłożyła go na trawie i wyjęła swoje ulubione zabawki: czerwony samochodzik, niebieską piłkę i małą laleczkę w żółtej sukience.

— Patrzcie, co mam! — zawołała radośnie. Lupek od razu podskoczył do piłki, Kitka zainteresowała się laleczką, a Igiełka ostrożnie dotknął samochodzika. Zosia zmarszczyła brwi. — To wszystko moje! — powiedziała. Chciała się bawić sama.

Przyjaciele posmutnieli. Lupek opuścił uszy, Kitka odwróciła się, a Igiełka schował się pod liściem. Zosia spojrzała na nich i zrobiło jej się przykro. — Może jednak trochę się podzielę? — zapytała cichutko.

Lupek uśmiechnął się i zaproponował: — A gdybyśmy tak pobawili się razem? Ja mogę odbijać piłkę, Kitka ułoży laleczkę do snu, a Igiełka będzie woził samochodzik po kocu! Zosia zgodziła się z radością.

I tak zaczęła się najwspanialsza zabawa na świecie. Piłka latała w górę i w dół, laleczka dostała kocyk z mchu, a samochodzik jeździł wokół polnych kwiatów. Śmiech niósł się przez cały las, a nawet motyle przystawały, żeby popatrzeć.

Gdy słońce zaczęło chować się za drzewami, Zosia i jej przyjaciele usiedli na kocu, zmęczeni i szczęśliwi. — Dzielenie się jest fajne — powiedziała Zosia. — Dziękuję, że jesteście moimi przyjaciółmi.

Wiewiórka Kitka przytuliła laleczkę, a Lupek i Igiełka położyli się obok. Z nieba wyjrzała pierwsza gwiazdka, a wiatr szepnął cicho: „Czas na dobranoc”. Zosia zamknęła oczy, czując ciepło przyjaciół i spokój lasu.

Leśna Polana otuliła wszystkich miękką ciszą. Gwiazdy migotały jak małe iskierki nad głowami dzieci. Zosia westchnęła sennie i szepnęła: — Dobranoc, przyjaciele. Wkrótce cała czwórka spała, marząc o kolejnych wspólnych przygodach.