Bajka o dzidziusiu i gwiazdkowym pyłku

— Bajka do czytania —

Zosia miała pięć lat i właśnie została starszą siostrą. W domu pojawił się mały dzidziuś, który ciągle spał, jadł i płakał. Zosia czuła się trochę zagubiona – dawniej to ona była w centrum uwagi, a teraz wszyscy mówili tylko o braciszku.

Pewnego wieczoru, gdy dzidziuś znów zaczął płakać, Zosia schowała się pod kołdrą. – Dlaczego on jest taki głośny? – szepnęła do swojego pluszowego misia. Nagle zobaczyła maleńkie, srebrne światełko tańczące na suficie. To była mała gwiazdka, która spadła z nieba i usiadła na parapecie.

– Nie smuć się, Zosiu – powiedziała gwiazdka cichutko, jak szelest liści. – Twój braciszek nie płacze ze złości. On po prostu nie umie jeszcze mówić, więc gwiazdki nauczyły go śpiewać swoim własnym językiem. Każda łezka to maleńka gwiazdka, która chce polecieć do nieba.

Zosia wyjrzała spod kołdry i spojrzała na dzidziusia. Rzeczywiście, jego płacz brzmiał teraz jak cicha, smutna piosenka. – A co ja mogę zrobić, żeby był szczęśliwy? – zapytała. Gwiazdka uśmiechnęła się i rozsypała wokół Zosi garść gwiazdkowego pyłku.

– Zaśpiewaj mu kołysankę, którą śpiewała ci mama, gdy byłaś mała. Twój głos jest dla niego jak ciepły kocyk – poradziła gwiazdka. Zosia podeszła do łóżeczka i zaczęła nucić. Dzidziuś przestał płakać, otworzył swoje wielkie, niebieskie oczka i uśmiechnął się do siostry.

Od tamtej pory Zosia codziennie śpiewała braciszkowi. Czasem pokazywała mu zabawki, a innym razem po prostu trzymała go za rączkę. Zauważyła, że kiedy jest przy nim spokojna, on też jest spokojny. A mama i tata patrzyli na nią z dumą.

Pewnej nocy gwiazdka znów pojawiła się na parapecie. – Widzisz, Zosiu? Jesteś dla niego najważniejszą osobą na świecie. To ty nauczyłaś go, że świat jest bezpieczny i pełen miłości. – Zosia przytuliła misia i pomyślała, że bycie starszą siostrą to naprawdę wyjątkowa przygoda.

Kiedy dzidziuś zasnął, a gwiazdka odleciała na niebo, Zosia położyła się w swoim łóżku. Słyszała równy oddech braciszka i czuła, jak w jej sercu rozkwita ciepło. Zamknęła oczy, a przez okno wpadały srebrne promienie księżyca, które kołysały ją do snu. Dobranoc, Zosiu. Dobranoc, dzidziusiu.