Dzidziusie i zaczarowany kocyk

— Bajka do czytania —

W krainie mięciutkich chmurek, tam gdzie słońce nigdy nie świeci zbyt mocno, mieszkały małe puchate stworki – Dzidziusie. Każdy Dzidziuś był inny: jeden miał różowe futerko, drugi niebieskie, a trzeci zielone w żółte kropki. Najbardziej ze wszystkiego lubili się bawić i przytulać. Pewnego dnia mały Dzidziuś o imieniu Gucio dostał od swojej chmurki-mamy zaczarowany kocyk – był tak ciepły i miękki, że gdy się nim okrył, wszystkie smutki od razu znikały.

Gucio był bardzo szczęśliwy. Kocyk pachniał wanilią i delikatnie świecił w nocy. Inne Dzidziusie też chciały go dotknąć i poczuć tę magię. Ale Gucio bał się, że kocyk się zniszczy, więc nikomu nie pozwalał go nawet pogłaskać. „To tylko mój kocyk” – mówił i chował się w kąciku swojej chmurki. Dzidziusie były smutne, ale nie nalegały.

Następnego dnia Gucio wziął kocyk na spacer po chmurkach. Skakał z obłoczka na obłoczek, gdy nagle zerwał się wiatr. Kocyk wyfrunął z rączek Gucia i poleciał daleko, gdzieś nad wielką błękitną łąkę. Gucio rozpłakał się: „Mój kocyk! Bez niego będę smutny!”. Biegał i wołał, ale wiatr niósł kocyk coraz dalej.

Wtedy przyszły do niego inne Dzidziusie. Różowy Dzidziuś powiedział: „Nie płacz, Guciu. Razem mamy więcej siły niż jeden”. Niebieski Dzidziuś dodał: „Złapiemy się za łapki i utworzymy długi łańcuch – sięgniemy po kocyk”. I tak zrobiły. Zielony Dzidziuś złapał Gucia za łapkę, różowy za następną, a niebieski za różowego. Sięgnęli tak daleko, że w końcu udało im się złapać frunący kocyk.

Gucio był ogromnie wdzięczny. „Dziękuję wam! Bez was nie dałbym rady” – powiedział i przytulił wszystkie Dzidziusie. Potem rozłożył kocyk na chmurce i zaprosił przyjaciół, aby usiedli razem z nim. „Teraz ten kocyk jest nasz wspólny. Będzie nas ogrzewał podczas każdej zabawy i snu” – uśmiechnął się Gucio. Dzidziusie były zachwycone – wspólne siedzenie pod ciepłym kocykiem było jeszcze przyjemniejsze niż samotne.

Od tego dnia Gucio zawsze dzielił się swoim kocykiem. A kiedy ktoś miał smutek, wszyscy siadali pod zaczarowanym kocykiem i smutek znikał, bo przyjaźń i dzielenie się były największą magią. Wieczorem Dzidziusie ułożyły się do snu, przykryte wspólnym kocykiem, a nad nimi na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdki. Było cicho, ciepło i bezpiecznie. Gucio zamknął oczy i wyszeptał dobranoc do swoich przyjaciół, a potem do wszystkich dzieci, które słuchały tej bajki.