Bajka o dzidziusiach po polsku

— Bajka do czytania —

W małej polanie pośrodku lasu mieszkała wesoła gromadka dzidziusiów. Były to maleńkie stworzonka, mięciutkie jak puch i różowe jak zachód słońca. Każdego ranka budziły się razem ze śpiewem ptaków i od razu zabierały się do wspólnej zabawy. Najbardziej lubiły zbierać jagody, tańczyć na trawie i opowiadać sobie śmieszne historyjki.

Pewnego dnia najmłodszy dzidziuś o imieniu Pimpuś zgubił swoją ulubioną muszelkę. Była to niezwykła muszelka, która szeleściła jak liście na wietrze. Pimpuś bardzo się smucił i szukał jej wszędzie, ale nigdzie nie mógł znaleźć. Jego przyjaciele widząc, jak jest zmartwiony, od razu postanowili mu pomóc.

Pierwszy odezwał się Bąbelek, największy z dzidziusiów: 'Nie martw się, Pimpusiu! Wszyscy razem poszukamy twojej muszelki. Przecież jesteśmy drużyną!' Inne dzidziusie radośnie pokiwały główkami i natychmiast zaczęły przeszukiwać całą polanę. Szukały pod kamieniami, w trawie, a nawet w małych dziuplach starych drzew.

Podczas poszukiwań dzidziusie spotkały pana Jeża, który właśnie zbierał jabłka. 'Dzień dobry, panie Jeżu!' - zawołały chórem. 'Czy nie widział pan przypadkiem muszelki Pimpusia?' Jeż pomyślał chwilę i powiedział: 'Widziałem coś błyszczącego nad strumykiem. Może to wasza zguba?'

Dzidziusie podziękowały uprzejmie i pobiegły w stronę strumyka. Po drodze pomogły mrówkom przenieść duże ziarenko, które było dla nich za ciężkie. W nagrodę mrówki wskazały im najkrótszą ścieżkę do wody. Okazało się, że współpraca bardzo się opłaca!

Kiedy dotarły nad strumyk, rzeczywiście zobaczyły muszelkę Pimpusia! Leżała na małym kamieniu i błyszczała w słońcu. Pimpuś aż podskoczył z radości! 'Dziękuję wam, przyjaciele! Bez was nigdy bym jej nie znalazł' - powiedział wzruszony. Wszystkie dzidziusie uściskały się mocno, ciesząc się ze szczęśliwego zakończenia.

Postanowiły uczcić ten dzień wielką ucztą. Zebrały jagody, poziomki i kilka orzechów, które znalazły po drodze. Usiadły w kółku na miękkim mchu i zaczęły jeść, opowiadając sobie o swoich przygodach. Śmiechu było co niemiara, zwłaszcza gdy Bąbelek opowiadał, jak prawie wpadł do strumyka!

Wieczorem, gdy słońce zaczęło zachodzić, dzidziusie zmęczone, ale szczęśliwe, ułożyły się do snu pod wielkim dębem. Przytulały się do siebie, słuchając kojącego szumu liści. Wiedziały, że najważniejsza jest przyjaźń i że zawsze mogą na siebie liczyć. Gwiazdy nad ich głowami mrugały do nich życzliwie, aż w końcu wszystkie dzidziusie zasnęły słodkim snem.