Skarb w ciszy

— Bajka do czytania —

Kuba miał pięć lat i uwielbiał spędzać czas z dziadkiem. Każda sobota była dla nich dniem przygód, ale dziś dziadek zapowiedział coś wyjątkowego – pójdą na spacer do starego lasu, gdzie rosną drzewa wysokie jak domy.

W lesie było cicho, ale dziadek powiedział: „Posłuchaj, jak las mówi do nas szeptem.” Kuba nadstawił uszu, ale słyszał tylko szelest liści pod stopami. „Zamknij oczy” – poprosił dziadek. Chłopiec posłuchał i wtedy usłyszał coś więcej: delikatny powiew wiatru, ćwierkanie ptaka gdzieś wysoko i cichutki szmer strumienia.

– Czy widzisz te dziwne wzory na korze? – zapytał dziadek, wskazując na starą sosnę. Kuba przyjrzał się uważnie i nagle zobaczył twarz uśmiechniętego starca. – To mieszka w niej duch lasu – szepnął dziadek. Chłopiec zaczął dostrzegać w każdym drzewie jakieś zwierzę lub postać. Świat stał się magiczny.

Nagle Kuba usłyszał bardzo cichą melodię, niby dźwięk malutkiego dzwoneczka. Otworzył oczy i rozejrzał się, ale nic nie zobaczył. Dziadek uśmiechnął się tajemniczo: – To skarb lasu – pieśń ukryta w ciszy. Nie każdy potrafi ją usłyszeć. Ty potrafisz.

Zatrzymali się pod rozłożystym dębem. Dziadek wyjął z kieszeni małe drewniane pudełeczko. W środku leżał gładki kamyk z malutką dziurką. – To nasz talizman na dzisiejszą przygodę – powiedział. – Będzie ci przypominał, że najważniejsze rzeczy są często małe, ciche i niepozorne.

Kuba wziął kamyk do ręki. Był ciepły i gładki jak po jedwabiu. Schował go do kieszeni i poczuł, jakby cały las zamknął w dłoni. Od tej pory miał go zawsze przy sobie, nawet w przedszkolu.

Wracali do domu wolno, a słońce chowało się za konarami drzew. Kuba czuł się spokojny i szczęśliwy, jakby znalazł coś bardzo cennego – coś, czego nie można kupić w sklepie.

Wieczorem, leżąc w łóżku, słyszał jeszcze w myślach szum lasu i słowa dziadka. Zamknął oczy, a gwiazdy za oknem mrugały mu na dobranoc. To był najpiękniejszy skarb – chwila spędzona z dziadkiem.