Skarb w Starym Fotelu

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku mieszkał sobie Jaś, który miał dwa lata i wielki, czerwony samochód na pedały. Ale jego ulubionym miejscem był stary, zielony fotel dziadka.

Dziadek siadał w tym fotelu każdego wieczoru, a Jaś wskakiwał mu na kolana. Fotel skrzypiał cichutko, jakby witał ich obu. „Dziadku, opowiedz coś o dawnych czasach” – prosił Jaś, choć nie rozumiał jeszcze wszystkich słów.

Dziadek uśmiechał się i głaskał Jasia po głowie. „Kiedy byłem mały, też miałem taki fotel. W nim moja babcia czytała mi książeczki o latających rybach i śpiewających drzewach”. Jaś patrzył na dziadka szeroko otwartymi oczami.

Pewnego dnia Jaś postanowił zrobić dziadkowi niespodziankę. Wziął swoją kredkę i narysował na kartce wielkie, żółte słońce. „To dla ciebie, dziadku, żebyś miał zawsze ciepło w sercu” – powiedział i włożył rysunek pod poduszkę fotela.

Dziadek znalazł rysunek wieczorem i uśmiechnął się tak szeroko, że aż mu się oczy zmrużyły. „Jasiu, to najpiękniejszy skarb, jaki kiedykolwiek dostałem. Wiesz, największym skarbem nie są zabawki, ale to, co robimy razem” – szepnął.

Od tego dnia Jaś i dziadek co wieczór robili coś wyjątkowego. Razem składali papierowe samoloty, śpiewali piosenkę o żabkach albo po prostu patrzyli, jak za oknem zapalają się gwiazdy. Fotel skrzypiał wesoło, jakby im wtórował.

Kiedy nastała pora snu, dziadek przykrywał Jasia kołderką i mówił: „Pamiętaj, Jasiu, że w każdym starym fotelu mieszka trochę magii, a w każdym dziadku – całe morze miłości”. Jaś zamykał oczy i słyszał cichy skrzyp fotela, który kołysał go do snu.

Gwiazdy na niebie mrugały do Jasia, a on czuł, że jest najszczęśliwszym chłopcem na świecie, bo ma dziadka, który kocha go bardziej niż wszystkie skarby świata.