Słonecznik dziadka Antoniego

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka mały Tomek odwiedził swojego dziadka Antoniego. Dziadek mieszkał w małym domku z ogrodem pełnym kolorowych kwiatów i zielonych warzyw. Tomek uwielbiał tu przychodzić, bo zawsze działo się coś ciekawego.

Dziadek pokazał Tomkowi małe nasionko. Powiedział, że jeśli je posadzą i będą podlewać, wyrośnie z niego piękny słonecznik. Tomek był bardzo podekscytowany i od razu chciał zobaczyć, jak rośnie.

Chłopiec biegał do ogródka co chwilę i sprawdzał, czy już widać zielony listek. Dziadek uśmiechnął się i powiedział: „Rośliny potrzebują czasu, Tomku. Trzeba być cierpliwym.”

Każdego dnia Tomek pomagał dziadkowi podlewać grządki. Dziadek uczył go, jak dbać o maleńkie kiełki – żeby nie deptać ziemi i dawać im dużo słońca. Tomek słuchał uważnie.

Minął tydzień, a z ziemi wystawał malutki zielony pęd. Tomek aż podskoczył z radości! Dziadek pogłaskał go po głowie i powiedział: „To dopiero początek, wnusiu.”

Kolejne dni mijały, a słonecznik rósł coraz wyżej. Tomek nauczył się czekać i obserwować, jak zmienia się każdego dnia. Czasem przychodził z dziadkiem o świcie, żeby zobaczyć krople rosy na liściach.

Pewnego ranka słonecznik zakwitł – wielki, żółty i piękny. Tomek nie mógł uwierzyć, że z takiego małego nasionka wyrosło coś tak wspaniałego. Dziadek przytulił go i powiedział: „Widzisz? Cierpliwość i troska potrafią zdziałać cuda.”

Wieczorem, gdy zrobiło się ciemno, Tomek leżał w łóżku i patrzył przez okno na gwiazdy. Myślał o swoim słoneczniku i o tym, jak wiele się nauczył od dziadka. Zamknął oczy i uśmiechnął się. Wkrótce zasnął spokojnym snem, a nad ogrodem świeciły gwiazdy.