Bajka o dyni, która chciała być najpiękniejsza

— Bajka do czytania —

W małym ogrodzie, gdzie jesień malowała liście na złoto i czerwono, rosła sobie skromna dynia. Miała okrągły kształt i pomarańczową skórkę, ale ciągle porównywała się do innych warzyw i owoców. Marzyła o tym, by stać się najpiękniejszą ozdobą całego ogrodu.

Każdego ranka dynia zerkała w stronę wysokich słoneczników, które dumne i wyniosłe, chwaliły się swoimi wielkimi żółtymi kwiatami. 'Ach, gdybym tylko mogła być taka piękna jak one' - westchnęła dynia. Ale słoneczniki nawet nie zwróciły na nią uwagi, zajęte podziwianiem własnych płatków.

Potem spojrzała na czerwone jabłka wiszące na drzewie. Ich błyszcząca skórka lśniła w słońcu jak rubiny. 'Jabłka są takie eleganckie' - pomyślała dynia. Jednak jabłka zajęte były rozmową o tym, które z nich będzie najsłodsze, więc też nie zauważyły skromnej dyni.

Pewnego dnia do ogrodu przybyła grupa dzieci. Dynia aż zadrżała z ekscytacji. 'Może mnie zauważą!' - pomyślała. Ale dzieci pobiegły prosto do drzewa po jabłka. Dynia poczuła się bardzo smutna. 'Chyba nigdy nie będę wystarczająco piękna' - szepnęła do siebie.

Wtem usłyszała łagodny głos. To była stara, mądra wierzba rosnąca przy płocie. 'Dlaczego jesteś smutna, mała dynio?' - zapytała. Dynia opowiedziała o swoich zmartwieniach. Wierzba uśmiechnęła się i powiedziała: 'Prawdziwe piękno nie zależy od tego, jak wyglądasz na zewnątrz, ale od tego, jakie masz serce.'

Dynia zastanowiła się nad tymi słowami. Postanowiła być miła dla innych mieszkańców ogrodu. Pomogła małej mrówce znaleźć drogę do mrowiska, osłoniła przed deszczem rodzinę jeży, a nawet pozwoliła pająkowi utkać sieć na swojej łodydze.

Kiedy nadeszła pora zbiorów, do ogrodu przyszła rodzina. Dzieci od razu zauważyły dynię. 'Patrzcie, jaka piękna dynia!' - zawołały. 'Możemy z niej zrobić lampion na Halloween!' Dynia aż zapłonęła ze szczęścia. Nie dlatego, że ktoś uznał ją za ładną, ale dlatego, że czuła się potrzebna i doceniona.

Rodzina zabrała dynię do domu, gdzie została przemieniona w cudowny lampion. Jej ciepłe, pomarańczowe światło rozjaśniało jesienne wieczory, a dzieci były zachwycone. Dynia zrozumiała, że prawdziwe piękno tkwi w tym, jak możemy sprawić radość innym.