Duszek Kacperek i zagubiony blask

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał duszek Kacperek. Kacperek był wyjątkowy – miał srebrzysty blask, który rozświetlał wszystkie ciemne zakątki. Każdej nocy, gdy dzieci kładły się spać, Kacperek wyruszał, by rozweselać smutne sny i odpędzać koszmary. Ale pewnego wieczoru stało się coś strasznego: Kacperek obudził się i zobaczył, że jego blask zniknął!

Kacperek przeszukał cały domek – pod łóżkiem, za szafą, w każdej szufladzie. Nigdzie nie było ani jednej iskierki. „Gdzie się podział mój blask?” – zaszeptał smutno. Wyszedł na dwór, by go szukać.

Spotkał wiewiórkę, która skakała po gałęziach. „Wiewiórko, widziałaś mój srebrzysty blask?” – zapytał. Wiewiórka pomyślała chwilę. „Widziałam dziś rano iskierki wpadające do strumienia. Może to twój blask?”

Kacperek pobiegł nad strumień. Woda była ciemna, a księżyc chował się za chmurami. Poprosił rybkę o pomoc. Rybka wynurzyła głowę i powiedziała: „Kilka iskierek popłynęło z nurtem do starego sadu.”

W sadzie Kacperek spotkał mądrą sowę. „Sowo, czy widziałaś moje iskierki?” Sowa zatrzepotała skrzydłami. „Widziałam, jak rozświetliły jabłka, ale to nie był twój blask – był słabszy i cieplejszy.” Kacperek usiadł na mchu, smutny i zmęczony.

Nagle usłyszał cichutki płacz. To mały zajączek zgubił drogę do nory. „Nie płacz” – powiedział Kacperek i wziął go za łapkę. Razem szli przez las, aż znaleźli bezpieczną norę. Zajączek uśmiechnął się i przytulił do Kacperka.

Wtedy stało się coś niesamowitego. Kacperek poczuł ciepło w sercu, a jego ciało zaczęło delikatnie świecić – nie srebrzyście, ale złocisto i miękko. Zrozumiał, że blask nie zgubił się wcale – on po prostu czekał, aż Kacperek zrobi coś dobrego.

Kacperek wrócił do swojego domku, położył się na miękkim listkowym posłaniu i popatrzył przez okno na migoczące gwiazdy. Czuł się spokojny i szczęśliwy. Przymknął oczy, a złocisty blask otulił go jak kocyk. Dobranoc, Kacperku – szepnęły gwiazdy.