Duszek Kacperek i nocne światełko

— Bajka do czytania —

Dawno temu, wysoko nad chmurami, mieszkał mały duszek o imieniu Kacperek. Był bardzo malutki, miał okrągłe oczy i srebrzyste skrzydełka. Mimo że był duskiem, bał się ciemności – gdy zapadał zmrok, wolał chować się w swoim domku z waty cukrowej.

Pewnej nocy Kacperek nie mógł zasnąć. Wokół było ciemno i cicho, tylko księżyc świecił przez okno. Duszek przytulił się do poduszki, ale strach nie pozwalał mu zamknąć oczu. „Jak tu spokojnie?” – pomyślał i westchnął.

Wtedy przypomniał sobie, że w ogrodzie pod chmurką mieszka świetlik o imieniu Florek. Może on pomoże? Kacperek otworzył okno i cichutko zleciał na ziemię. Florek siedział na liściu i świecił na zielono.

– Czemu nie śpisz, Kacperku? – zapytał Florek. – Boję się ciemności – odpowiedział duszek. Świetlik uśmiechnął się i powiedział: – Ciemność wcale nie jest straszna, jeśli zamkniesz oczy i pomyślisz o czymś miłym. Na przykład o ciepłym kocyku albo o uśmiechu mamy.

Kacperek zamknął oczy i pomyślał o swoim ulubionym misiu, który czekał na niego w domu. Od razu poczuł się bezpieczniej. Florek przysiadł mu na ramieniu i zaświecił mocniej, jak mała gwiazdka.

– Dziękuję, Florek – powiedział Kacperek. – Już wiem, że światło jest w moich myślach. Otworzył oczy, a ciemność wydała mu się przyjemna. Nad nimi świeciły gwiazdy, a wiatr niósł zapach lawendy.

Kacperek wrócił do swojego domku, ułożył się wygodnie w łóżeczku i zamknął oczy. Pomyślał o Floreku i o tym, jak miło jest mieć przyjaciela. Jego oddech stał się równy i spokojny.

Gwiazdy za oknem mrugały cichutko, a księżyc kołysał malutkiego duszka do snu. Kacperek uśmiechnął się przez sen i zasnął głęboko, wiedząc, że w jego sercu zawsze będzie małe, ciepłe światełko. Dobranoc, Kacperku.