Duszek Łagodek

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, tuż za ostatnimi domami, stała stara, kamienna wieża. Nikt już nie pamiętał, po co ją zbudowano, ale wszyscy wiedzieli, że mieszka w niej duszek. Dzieci szeptały o nim z lękiem, a dorośli mówili, żeby trzymać się od wieży z daleka.

Tylko sześcioletnia Zosia nie bała się duszka. Często patrzyła z daleka na wieżę i zastanawiała się, czy naprawdę jest straszny. Pewnego wieczoru, gdy bawiła się w ogródku, jej ukochany pluszowy miś – Pysio – wypadł z rąk i potoczył się prosto w stronę wieży. Zosia pobiegła za nim, ale miś zniknął w ciemnym wejściu.

Dziewczynka stanęła przed drewnianymi drzwiami. Serce biło jej mocno, ale bardzo kochała Pysia. – Muszę go odzyskać – szepnęła i weszła do środka. W środku panował półmrok, a z góry dobiegał cichutki, smutny pomruk. Zosia weszła po kręconych schodach i na szczycie zobaczyła duszka.

Duszek był malutki, cały w srebrzystej poświacie. Miał wielkie, smutne oczy i trzymał w rękach Pysia. – Och, przepraszam – powiedział cicho. – To twoje? Nie chciałem ukraść. Po prostu od bardzo dawna nikt nie przyszedł mnie odwiedzić. Pysio wyglądał tak miło, że chciałem go przytulić.

Zosia uśmiechnęła się. – Nazywasz się jakoś? – zapytała. – Nie wiem – odparł duszek. – Wszyscy mówią na mnie „straszny”, ale ja wolę być miły. – To może nazwę cię Łagodek – zaproponowała Zosia. Duszek rozpromienił się jak mała gwiazdka.

Od tamtej pory Zosia przychodziła do wieży codziennie. Razem bawili się w chowanego, rysowali na starych deskach i opowiadali sobie historie. Łagodek znał mnóstwo opowieści o dawnych czasach, a Zosia uczyła go, jak się śmiać i cieszyć z drobnych rzeczy. Pewnego dnia zapytała: – Dlaczego nie pokażesz się innym? Na pewno też by cię polubili.

Łagodek spuścił wzrok. – Boję się, że mnie odrzucą. – Ale jeśli nie spróbujesz, nigdy się nie dowiesz – powiedziała Zosia. Nazajutrz zaprosiła do wieży swoje przyjaciółki. Na początku dziewczynki bały się wejść, ale gdy zobaczyły, jak Łagodek robi śmieszne miny i tańczy w srebrnej mgiełce, szybko się ośmieliły. Okazało się, że duszek wcale nie jest straszny – jest po prostu bardzo towarzyski.

Wieczorem, gdy słońce zaszło, Zosia położyła się do łóżka. Przez okno widziała srebrną poświatę nad wieżą. Łagodek machał do niej z daleka. – Dobranoc, przyjacielu – szepnęła. – Dobranoc, Zosiu – odpowiedział cichutki głosik na wietrze. Gwiazdy na niebie mrugały radośnie, a w miasteczku zapadła spokojna cisza.

Duszek Łagodek już zawsze miał przyjaciół. A od tej pory dzieci wiedziały, że prawdziwe piękno kryje się w sercu, nie w wyglądzie.