Bajka o duszku Kacperku dla 2-latka

— Bajka do czytania —

Pod schodami w starym domu mieszkał sobie mały duszek – Kacperek. Był biały jak puszek mlecza, a na głowie miał lśniącą perełkę. W dzień chował się za firankami, w nocy tańczył z promieniami księżyca.

Kacperek bardzo chciał się zaprzyjaźnić z ludźmi, ale bał się, że go zobaczą i się przestraszą. „Jestem inny” – myślał i smutno wzdychał. Jego perełka gasła, a on stawał się przezroczysty.

Pewnego dnia do domu przyjechała mała Zosia. Miała dwa lata i lubiła zaglądać w każdy kąt. Kiedy zajrzała pod schody, zobaczyła iskierkę. „Kto tam?” – spytała radośnie.

Kacperek zamrugał i zrobił się różowy ze wstydu. „Jestem Kacperek… duszek” – wyszeptał. Zosia uśmiechnęła się i podała mu swoją ulubioną piłeczkę. „Masz, pobawimy się?”

Kacperek nie wiedział, co to zabawa. Kiedy tknął piłeczkę, ta zaczęła sama podskakiwać i robić fikołki. Zosia śmiała się głośno, a duszek poczuł, jak jego perełka znów błyszczy.

Nagle Zosia zasmuciła się: „Gdzie moja podusia z misiem?”. Kacperek zobaczył, że poduszka utknęła wysoko na szafie. „Pomogę!” – szepnął. Lekko poleciał w górę, dotknął poduszki i ta zsunęła się w dół, prosto w ramiona Zosi.

„Dziękuję, Kacperku! Jesteś super!” – zawołała Zosia. Duszek poczuł ciepło w serduszku. Zrozumiał, że nie trzeba być takim samym jak inni – wystarczy być dobrym. Od tej pory co wieczór zostawiał Zosi srebrny pyłek pod poduszką – znak, że czuwa.

W oknie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Zosia wtuliła się w poduszkę i zamknęła oczy. Kacperek usiadł na parapecie, złożył dłonie i cichutko zanucił kołysankę. W pokoju zrobiło się cicho, a sen przyszedł miękki jak piórko. Dobranoc, Zosiu. Dobranoc, Kacperku.