Bajka o Gasiu, najmilszym duszku na świecie

— Bajka do czytania —

W małym, starym domku na skraju lasu mieszkał duszek o imieniu Gaś. Nie był to jednak straszny duszek, który lubił hukać i straszyć. Gaś był mały, okrąglutki i przezroczysty jak balonik wypełniony światłem księżyca. Najbardziej na świecie nie lubił, kiedy ktoś się go bał.

Każdej nocy, gdy zapadał zmrok, Gaś wyglądał przez okno na swojej wieży. Widział dzieci bawiące się na podwórku, ale nigdy nie schodził na dół. Bał się, że gdy tylko się pojawi, wszyscy uciekną z krzykiem. Wolał siedzieć sam i oglądać gwiazdy.

Pewnego wieczoru do domku wprowadziła się rodzina z małą dziewczynką o imieniu Zosia. Zosia miała pięć lat i wcale nie bała się ciemności. Lubiła patrzeć w niebo i szukać gwiazd. Gdy pierwszy raz zobaczyła Gasia w oknie, nie krzyknęła, tylko pomachała mu ręką.

Gaś zdziwił się bardzo. Nikt nigdy do niego nie machał. Następnego wieczoru odważył się zejść na dół i stanął w drzwiach pokoju Zosi. Dziewczynka uśmiechnęła się i powiedziała: 'Cześć, jesteś taki ładny, świecisz jak lampka nocna.'

Od tego dnia Gaś i Zosia zostali przyjaciółmi. Duszek pokazał jej, jak robić falujące cienie na ścianie, a Zosia nauczyła go, jak się śmiać. Gaś odkrył, że wcale nie musi straszyć, żeby być ważnym. Wystarczyło być sobą i mieć dobre serce.

Kiedy inne duszki z lasu dowiedziały się o Gasiu, były zdziwione. 'Jak to, nie straszysz? To przecież nasze zadanie!' – mówiły. Ale Gaś tylko się uśmiechnął i odpowiedział: 'Moim zadaniem jest sprawiać, żeby inni czuli się bezpiecznie. I to jest o wiele przyjemniejsze.'

Zosia i Gaś spędzali razem każdą noc. Ona opowiadała mu o szkole i zabawkach, a on pokazywał jej, jak tańczą iskierki w blasku księżyca. Wkrótce wszystkie dzieci w okolicy przestały bać się duszka. Wiedziały, że Gaś to przyjaciel, który czuwa nad ich snem.

Kiedy nadchodziła pora snu, Gaś siadał na parapecie i nucił cichą, spokojną melodię. Jego światło stawało się coraz słabsze, aż w końcu przypominało małą, ciepłą gwiazdkę. Zosia zamykała oczy i zasypiała, wiedząc, że przyjazny duszek czuwa nad nią do samego rana.