Duszek Leśnych Snów

— Bajka do czytania —

W głębi starego lasu, gdzie mech był miękki jak pierzyna, a promienie księżyca tańczyły między gałęziami, mieszkał mały duszek o imieniu Lulek. Był to duszek wyjątkowy – zamiast straszyć, każdej nocy pomagał leśnym zwierzętom spokojnie zasnąć. Jednak sam Lulek bał się ciemności.

Gdy zapadał zmrok, Lulek wkładał swój wytarty, srebrzysty płaszczyk i wyruszał w drogę. Najpierw szedł do nory borsuka Bartka, który nie mógł zasnąć, bo martwił się o zapasy na zimę. Lulek szeptał mu do ucha: „Borówki już czekają w spiżarni, a liście są mięciutkie jak poduszka”. Bartek ziewał i zapadał w sen.

Potem Lulek leciał na skraj polany, gdzie mała wiewiórka Wiki bała się huku sowy. Lulek otulał ją mgiełką spokoju i mówił: „Sowa tylko czyści swoje piórka, a ty jesteś bezpieczna w swoim gniazdku”. Wiki wtulała się w ogon i zasypiała.

Każdej nocy Lulek odwiedzał coraz więcej zwierząt. Sarnę, która nie mogła przestać myśleć o bieganiu, lisa, który bał się, że zapomni, gdzie schował smakołyki, i ptaszka, który martwił się, czy jego śpiew nie był za głośny. Lulek zawsze znajdował odpowiednie słowa i czułe iskierki, które usypiały zmartwienia.

Pewnej nocy, gdy wracał do swojego domku w dziupli starego dębu, księżyc schował się za chmurą. Zrobiło się zupełnie ciemno. Lulek drżał – usłyszał szelest liści i zobaczył dwa świecące oczka. „Kto tam?” – pisnął przestraszony.

Zza krzaka wyłonił się malutki jeżyk, cały w liściach. „Proszę, pomóż mi zasnąć – powiedział cichutko. – Boję się, że zgubię swoją mamę”. Lulek zapomniał o własnym strachu. Przytulił jeżyka i zaczął nucić kołysankę srebrną mgiełką. Gdy jeżyk zamknął oczy, Lulek poczuł, że wokół niego też zrobiło się jaśniej.

Zrozumiał wtedy, że odwaga nie polega na braku strachu, ale na tym, by dla kogoś innego być dzielnym. Ciemność przestała być straszna, gdy w myślach widział uśmiechnięte pyszczki zwierząt, które pomógł uśpić.

Tej nocy Lulek sam zasnął spokojnie w swojej dziupli. Gwiazdy migotały mu kołysankę, a ciepły wiatr wplatał sny w gałęzie dębu. Od tamtej pory każda noc była dla niego dobranocką pełną spokoju, bo wiedział, że nawet w ciemności jest ktoś, kogo można obdarzyć odwagą.