Duszek Tuliś i Zaczarowana Chmurka

— Bajka do czytania —

W krainie, gdzie gwiazdy tańczą na niebie, a księżyc mruga do snu, mieszkał mały duszek o imieniu Tuliś. Był tak malutki i przezroczysty, że nikt go nie widział, nawet inne duszki.

Tuliś bardzo chciał być taki jak one – błyszczeć srebrzyście i móc pokazywać się dzieciom. Ale gdy próbował, nic się nie działo. Zamiast świecić, stawał się jeszcze bardziej niewidzialny.

Pewnego wieczoru, gdy smutny Tuliś siedział na obłoku, usłyszał cichutki płacz. To mała chmurka, Kropelka, rozpaczała, bo zgubiła swój deszczyk. Bez niego nie mogła podlewać kwiatków na łące.

Tuliś zapomniał o swoim smutku. – Nie martw się – powiedział cichutko – pomogę ci go znaleźć. I choć był niewidzialny, jego głos brzmiał ciepło i przyjaźnie.

Razem szukali pod mostami tęczy, za pagórkami waty cukrowej i wśród tańczących iskierek. Tuliś zaglądał w każdy zakamarek, a Kropelka cierpliwie czekała.

Nagle Tuliś potknął się o coś miękkiego. To był woreczek z deszczykiem, który leżał zapomniany w kieszeni wiatru. – Znalazłem! – zawołał radośnie.

Kropelka uśmiechnęła się szeroko i wzięła swój deszczyk. Wtedy stało się coś niezwykłego: Tuliś zaczął delikatnie błyszczeć. Jego serce wypełniła radość z pomocy, a ta radość sprawiła, że stał się widzialny.

Od tej pory Tuliś wiedział, że nie trzeba być największym czy najjaśniejszym. Ważne, by mieć dobre serce i pomagać innym. A gdy zapadał zmrok, siadał obok Kropelki i razem patrzyli na gwiazdy, które mrugały do nich: „Dobranoc, śpijcie spokojnie”.