Pogodek i przyjacielska iskierka

— Bajka do czytania —

W starym zamku na wzgórzu mieszkał mały duszek o imieniu Pogodek. Był pogodny i wesoły, ale bardzo bał się ludzi. Każdego wieczoru, gdy widział światła w oknach pobliskiego domku, chował się w najciemniejszym kącie wieży. „Ludzie myślą, że jestem straszny” – szeptał do siebie. „A ja tylko chcę się z kimś pobawić”.

Pewnej nocy do zamku przyjechała rodzina z małą dziewczynką o imieniu Hania. Miała ona sześć lat i bardzo lubiła odkrywać tajemnice. Gdy rodzice poszli spać, Hania wzięła latarkę i cichutko poszła oglądać stare komnaty. Nagle usłyszała cichutki płacz w kącie sali. „Kto tam?” – zapytała odważnie. Zza kotary wysunął się Pogodek, przezroczysty, z lekką poświatą.

„Nie bój się” – powiedział drżącym głosem. „Jestem Pogodek, duszek tego zamku, ale wcale nie chcę straszyć. Tylko mój blask jest bardzo słaby i boję się, że cię wystraszę”. Hania uśmiechnęła się. „Nie boję się ciebie! Jesteś ładny i delikatny. Czemu twój blask jest tak słaby?” Pogodek westchnął: „Bo nikt się ze mną nie przyjaźni. Każdy ucieka, zanim zdąży mnie poznać”.

Hania pomyślała chwilę. „Może potrzebujesz iskierki radości? Gdy się cieszę, moje serce jest ciepłe. A gdybyś ty też się uśmiechnął i pomyślał o czymś miłym?” Pogodek zamknął oczy, przypomniał sobie zapach porannej mgły i śpiew ptaków za oknem. Jego poświata zrobiła się jaśniejsza. „O! Działa!” – zawołał radośnie. Hania zaproponowała zabawę w chowanego między kolumnami. Pogodek śmiał się, a jego blask rozświetlał całą salę.

Od tej pory co wieczór Hania i Pogodek spotykali się w zamku. Duszek uczył ją tańczyć z cieniami, a Hania opowiadała mu o kolorowych kredkach i ciepłym kakao. Nawet gdy Hania musiała wrócić do domu, obiecała, że będzie do niego pisać liściki i puszczać je z wiatrem przez okno zamkowej wieży.

Pogodek już nigdy nie był smutny. Jego blask jaśniał tak mocno, że ludzie z miasteczka myśleli, że w zamku zapalono latarnię. A on cieszył się, że ma przyjaciółkę, która pokazała mu, że strach znika, gdy otworzy się serce.

Tej nocy, gdy gwiazdy rozświetliły niebo, Pogodek usiadł na parapecie i wsłuchiwał się w szelest liści. Czuł spokój i wdzięczność. „Dobranoc, Haniu” – szepnął. „Dobranoc, przyjacielski blasku” – odpowiedział ciepły wiatr. I w zamku zapadła cisza pełna snów.