Bajka o duszku Zefirku i zagubionej iskierce

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał duszek o imieniu Zefirek. Był malutki, miękki jak chmurka i miał wielkie, błyszczące oczy, które świeciły w ciemności jak dwie gwiazdki.

Zefirek uwielbiał wieczorami siadać na parapecie i patrzeć, jak księżyc maluje srebrne wzory na szybie. Ale tego wieczoru coś było inaczej – z lasu dobiegał cichutki, smutny szmer.

– Kto tam płacze? – szepnął Zefirek i wyfrunął przez uchylone okno. Jego przezroczyste skrzydełka delikatnie muskały nocne powietrze.

Pod starą sosną siedziała mała iskierka – taka malutka, że ledwo ją było widać. – Zgubiłam się – wyszeptała drżącym głosikiem. – Szukam swojego domku, ale wszędzie ciemno...

Zefirek poczuł, jak w jego serduszku robi się ciepło. – Nie martw się – powiedział. – Pokażę ci drogę. Ale najpierw musimy znaleźć kogoś, kto zna te strony lepiej ode mnie.

Polecieli więc do mądrej sowy Zosi, która mieszkała na strychu starego zamku. Sowa wysłuchała iskierki i rzekła: – Twój domek jest tam, gdzie świeci najjaśniejsza gwiazda. Ale żeby do niej dotrzeć, potrzebujesz przyjaciela, który oświetli ci drogę.

Zefirek uśmiechnął się i wyciągnął swoją maleńką łapkę. – Będę twoim światłem – powiedział. I tak szli razem przez las, a Zefirek świecił coraz mocniej, aż iskierka odnalazła swoją gwiazdę i wróciła do domu.

Zmęczony, ale szczęśliwy Zefirek wrócił na swój parapet. Przez okno wpadało miękkie, srebrne światło, a wokół unosiła się cisza. – Dobranoc, świecie – szepnął i zasnął, otulony blaskiem gwiazd.