Niewidzialny duszek Pompon

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał sobie duszek o imieniu Pompon. Był malutki, puszysty i… całkiem niewidzialny. Nikt go nie widział, ale on doskonale widział wszystkich domowników: małą Zosię, jej mamę i kota Mruczka.

Pompon bardzo chciał być pomocny. Każdego ranka, kiedy Zosia bawiła się klockami, a potem biegła na śniadanie, duszek cichutko podnosił porozrzucane klocki i układał je w kolorowy rządek. Mama Zosi często się dziwiła: – Kto tu tak pięknie posprzątał? – mówiła, ale Pompon tylko uśmiechał się niewidzialnie.

Pomagał też przy innych rzeczach. Gdy w pokoju robiło się ciemno, a Zosia bała się zapalić lampkę, Pompon delikatnie naciskał włącznik i światło rozjaśniało pokój. Kot Mruczek mruczał z zadowoleniem, bo wiedział, że to sprawka duszka, ale nie mógł tego powiedzieć ludziom.

Mimo wszystko Pompon czuł się trochę smutny. Nikt nie mówił mu „dziękuję”, bo nikt go nie widział. Siadał w kąciku na parapecie i patrzył na zachodzące słońce. – Czy jestem tu w ogóle potrzebny? – szeptał do siebie.

Pewnego dnia Zosia zgubiła swojego ulubionego pluszowego misia. Szukała pod łóżkiem, w szafie, w koszu z zabawkami – nigdzie go nie było. Usiadła na dywanie i zaczęła płakać. – Mój misiu, gdzie jesteś? – szlochała.

Pomponowi zrobiło się bardzo przykro. Postanowił pomóc. Cicho poleciał do kuchni, potem do przedpokoju, aż w końcu zajrzał pod wielki fotel w salonie. Tam, w głębokim cieniu, leżał zapomniany miś. Duszek chwycił go delikatnie i zaniósł prosto przed Zosię.

Zosia aż podskoczyła z radości. – Misiu! Dziękuję! – zawołała, przytulając go mocno. Potem spojrzała w pustą przestrzeń przed siebie i dodała: – Dziękuję, niewidzialny przyjacielu! Wiedziałam, że istniejesz! Pompon poczuł, jak jego małe serduszko rośnie z dumy i szczęścia.

Tego wieczoru usiadł na parapecie i patrzył w niebo pełne gwiazd. – Nie muszę być widoczny, żeby być ważny – szepnął z uśmiechem. Każdy ma swoją wartość, nawet jeśli inni jej nie dostrzegają od razu.

Kiedy gwiazdy zaczęły migotać najpiękniej, Pompon zwinął się w kłębek na parapecie i zasnął spokojnie. W pokoju Zosi zapadła cisza, a przez okno wpadał blask księżyca. Dobranoc, duszku…