Duszek Tuliś i gwiazdkowy pył

— Bajka do czytania —

W miękkiej, srebrnej chmurce mieszkał mały duszek o imieniu Tuliś. Miał okrągłe, błyszczące oczka i uśmiech jak promyk księżyca.

Każdej nocy Tuliś wyjmował ze swojej chmurki garść gwiazdkowego pyłu i posypywał nim polanę. Pył iskrzył się i tańczył w powietrzu, a wszystkie zwierzątka patrzyły na niego z zachwytem.

Pewnego razu mały zajączek Kicuś podszedł do Tulisia i zapytał: „Dlaczego dajesz nam cały swój pył? Przecież sam możesz się nim bawić!”.

Tuliś pochylił się i pogłaskał Kicusia po miękkim uszku. „Widzisz – powiedział cicho – kiedy daję innym odrobinę blasku, w moim sercu robi się jeszcze cieplej. I wtedy mogę rozdawać jeszcze więcej!”.

Następnej nocy Tuliś zaprosił wszystkie zwierzątka, by same spróbowały posypać polanę pyłem. Każdy wziął malutką garstkę i razem rozrzucili ją nad łąką.

Niebo zaiskrzyło się tysiącem drobnych światełek, a zwierzątka zaczęły się śmiać i tańczyć. Kicuś podskoczył i pisnął: „Dzielenie się jest naprawdę fajne!”.

Tuliś usiadł na swoim ulubionym kamieniu i patrzył, jak przyjaciele bawią się razem. Wiedział, że najważniejsze nie jest to, ile masz, ale jak potrafisz się dzielić z innymi.

Kiedy gwiazdkowy pył opadł cicho na ziemię, wszystkie zwierzątka ziewnęły i przytuliły się do siebie. Tuliś otulił ich swoją miękką chmurką i szepnął: „Dobranoc, moi mali przyjaciele. Śpijcie spokojnie, a jutro znów rozdamy trochę blasku”.