Bajka o malutkim duszku Różeczku

— Bajka do czytania —

W starej, drewnianej chatce na skraju lasu mieszkał sobie malutki duszek o imieniu Różeczek. Był tak mały i delikatny, że świecił słabiutko jak świetlik w słoiku. Każdej nocy, gdy zapadał zmrok, Różeczek budził się i wyruszał do wielkiego świata, choć trochę się bał.

Pewnego wieczoru Różeczek postanowił wybrać się do ogrodu pani Basi. Pani Basia miała piękne kwiaty, a wśród nich rosły gigantyczne słoneczniki, które wyglądały jak żółte słońca na patykach. Różeczek przefrunął przez płot, ale nagle usłyszał cichutki płacz.

„Kto tu płacze?” – zapytał Różeczek, rozglądając się dookoła. Spomiędzy liści wyjrzała mała biedronka, trzęsąc się ze strachu. „Boję się ciemności” – powiedziała biedronka. „Słyszałam, że w ogrodzie mieszkają straszne duchy!”

Różeczek uśmiechnął się ciepło. „Ale ja jestem duchem i wcale nie jestem straszny. Mogę ci poświecić, żeby było ci raźniej.” I zapalił swoje małe światełko – mięciutkie, różowe jak wata cukrowa. Biedronka od razu poczuła się odważniejsza.

Wtedy z krzaka malin dobiegł kolejny głos: „Ja też się boję! Czy mogę z wami zostać?” To był mały ślimak, który schował się w swoim domku. Różeczek zaprosił go z radością. „Chodźcie, pokażę wam, że ciemność może być przyjazna.”

Duszek poprowadził zwierzątka między rabatkami, opowiadając im o gwiazdach, które są jak latarenki nieba. „Kiedy patrzycie w górę, gwiazdy mówią: nie bójcie się, my czuwamy.” I rzeczywiście, nad ogrodem rozbłysło mnóstwo małych światełek.

Biedronka i ślimak przestali się bać. „Dziękujemy ci, Różeczku” – powiedziały. „Pokazałeś nam, że nie wszystko w ciemności jest groźne.” Różeczek zrobił w powietrzu małą piruet, a jego światełko zamigotało szczęśliwie.

Nagle na niebie pojawił się srebrny księżyc. „Już pora wracać do chatki” – powiedział cichutko Różeczek. „Dzień dobry, nocy. Dobranoc, przyjaciele.” I frunął do swojej kryjówki, gdzie mały dzwoneczek zamiast kołysanki nucił: „Śpij, duszku, śpij, jutro znów przygody śnij.”