Bajka o małym duszku, który szukał przyjaciela

— Bajka do czytania —

W małym, starym domku na skraju lasu mieszkał sobie malutki duszek o imieniu Błyskotek. Błyskotek nie był ani trochę straszny – miał miękkie, srebrzyste brzegi i świecił delikatnie jak świetlik. Każdego wieczoru siadał na parapecie i patrzył na dzieci bawiące się na podwórku.

Błyskotek bardzo chciał mieć przyjaciela. Próbował machać do dzieci zza firanki, ale one krzyczały: „Ojej, duch!” i uciekały do domu. Duszek smutniał i robił się jeszcze bardziej przezroczysty.

Pewnego razu postanowił, że przestanie być duchem, jakiego wszyscy się boją. Zamiast straszyć, postanowił pomagać. Znalazł zgubiony klocek małej Zosi i położył go na schodkach. Potem odnalazł piłkę Tomka i potoczył ją w stronę huśtawki.

Zosia i Tomek zauważyli, że ktoś im pomaga. Zosia zapytała: „Kto to robi?” A Tomek odpowiedział: „Może to ten mały duszek?” Postanowili zostać po zachodzie słońca i poczekać. Błyskotek odważył się wyjść zza krzaka i zamrugać swoim światełkiem.

„Nie bój się” – powiedziała Zosia. „Jesteś bardzo miły”. Błyskotek uśmiechnął się tak szeroko, że jego światło zrobiło się ciepłe jak lampka nocna. Od tej pory każdego wieczoru bawili się razem w chowanego, a duszek świecił im do snu.

Błyskotek zrozumiał, że nie trzeba straszyć, żeby być ważnym. Wystarczy być dobrym i odważnym, by znaleźć przyjaciela. A dzieci nauczyły się, że duchy wcale nie muszą być straszne – czasem są po prostu samotne i szukają kogoś do zabawy.

Kiedy zapadał zmrok, Błyskotek siadał na parapecie Zosi i Tomka i nucił cichutką kołysankę. Jego światło stawało się coraz słabsze, aż w końcu gasło razem z ostatnim mrugnięciem gwiazd. Wtedy wszystkie dzieci w domku spały już smacznie.

W nocy, gdy księżyc świecił srebrzyście, Błyskotek leciał nad lasem i szeptał do wiatru: „Dobranoc, dobranoc”. A echo niosło te słowa do wszystkich dzieci, które czuły się bezpieczne pod kołderką. I tak każdej nocy mały duszek dbał o to, by nikt nie czuł się samotny.