Bajka o Duchu, który zgubił swoje „Buu”

— Bajka do czytania —

W starym, porośniętym bluszczem zamku na wzgórzu mieszkał mały duszek o imieniu Błażej. Był to duszek nieco nieśmiały, ale bardzo dumny ze swojego zadania: każdej nocy miał straszyć przechodzących wędrowców. Niestety, pewnego wieczoru Błażej obudził się i odkrył, że zgubił swoje najlepsze „Buu!”. Próbował chrząkać, kaszleć i szeleścić łańcuchem, ale z jego ust wydobywało się tylko ciche „pu”.

Zrozpaczony Błażej postanowił poszukać pomocy u mądrej sowy Zofii, która mieszkała w dziupli na najstarszym dębie. „Bez strasznego głosu nie jestem prawdziwym duchem” – biadał. Sowa Zofia uśmiechnęła się mądrze i powiedziała: „Może czas pokazać, kim jesteś naprawdę, a nie tylko tym, co umiesz powiedzieć”. Błażej nie rozumiał, ale ruszył w dalszą drogę.

Spotkał wiewiórkę Kasię, która zbierała orzechy. „Pomóż mi proszę, a może znajdziesz swoje Buu w moim spiżarni” – zaproponowała. Błażej pomógł przenieść orzechy, a przy okazji opowiedział wiewiórce o swoich zmartwieniach. Kasia zaśmiała się: „Ale ty wcale nie musisz straszyć! Jesteś miły i pomocny. To twoja supermoc!”.

Zachęcony Błażej poszedł dalej. Pod mostem spotkał krasnoludka Grzesia, który naprawiał latarnię. „Mógłbyś przytrzymać drabinę?” – poprosił krasnoludek. Błażej chętnie pomógł, a kiedy latarnia znów zaświeciła, Grześ powiedział: „Widzisz? Dzięki tobie jest jaśniej. Nie trzeba straszyć, żeby być ważnym”. Błażej poczuł ciepło w sercu.

Wieczorem Błażej wrócił na zamek. Usiadł na wieży i patrzył na gwiazdy. Nagle zobaczył małego chłopca, który zbłądził w lesie i płakał. Błażej podszedł cichutko i zapytał: „Czego się boisz?”. Chłopiec odpowiedział: „Ciemności i duchów”. Błażej uśmiechnął się i powiedział: „Nie bój się, jestem przyjacielem. Pokażę ci drogę do domu”.

Chłopiec przestał płakać i ruszył za Błażejem. Kiedy dotarli do wioski, chłopiec podziękował i powiedział: „Jesteś najmilszym duchem, jakiego spotkałem”. Błażej zrozumiał, że nie musi nikogo straszyć, by być wyjątkowym. Jego prawdziwa siła tkwiła w dobroci i odwadze pomagania innym.

Tej nocy Błażej położył się na swoim ulubionym parapecie, patrzył w rozgwieżdżone niebo i słuchał szumu wiatru. Czuł się spełniony i szczęśliwy. I choć nigdy nie odzyskał swojego „Buu!”, odkrył coś o wiele cenniejszego: że każdy z nas ma w sobie coś wyjątkowego, co warto pokazać światu.