Duch Franek i przyjaciele

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym zamku na chmurce mieszkał sobie mały duch o imieniu Franek. Franek był malutki, miękki jak wata cukrowa i bardzo ciekawy świata. Każdego wieczoru siadał na skraju chmurki i patrzył, jak słońce chowa się za górami.

Franek myślał: „Jestem duchem, więc chyba muszę umieć straszyć”. Ale wcale nie chciał nikogo przestraszyć – wolał się bawić i poznawać nowych przyjaciół.

Pewnego dnia Franek poleciał na łąkę pełną kolorowych baloników. Tam zobaczył inne duchy: Zosię, która puszczała bańki mydlane, i Krzysia, który tańczył z motylami. „Cześć!” – zawołał Franek.

„Cześć, mały duchu!” – odpowiedziały. „Nie straszysz?” – zapytał Franek. „Nie! My lubimy rozweselać dzieci i pomagać im zasnąć” – powiedziała Zosia i uśmiechnęła się ciepło.

Franek bardzo się ucieszył. Razem z nowymi przyjaciółmi zaczął tańczyć wokół baloników, a potem polecieli do domku małej Marysi. Cichutko, żeby jej nie obudzić, dmuchnęli na rolety, żeby lekko falowały, jakby wiatr wlatywał przez okno.

Marysia uśmiechnęła się przez sen, a Franek poczuł, że jego serduszko się rozrosło. „Pomaganie jest cudowne!” – pomyślał.

Wrócił do swojego zamku na chmurce, a mama Duchowa przytuliła go i powiedziała: „Nie trzeba straszyć, żeby być wspaniałym duchem. Wystarczy być dobrym i odważnym, by sprawiać radość innym”.

Franek ziewnął, położył się na swojej mięciutkiej chmurce i patrzył w niebo. Gwiazdy mrugały do niego. „Dobranoc, świecie” – szepnął i zasnął spokojnie.