Bajka o drzewie, które chciało fruwać

— Bajka do czytania —

W środku wielkiego, zielonego lasu, tuż obok strumienia, rosło sobie małe drzewo o imieniu Dąbek. Dąbek był bardzo wesołym drzewkiem, ale miał jedno wielkie marzenie: chciał fruwać wysoko nad lasem, tak jak ptaki.

Codziennie rano Dąbek patrzył na stado jaskółek, które z gracją przelatywały nad jego gałęziami. – Ach, jakie to musi być cudowne – wzdychał. – Lecieć tam, gdzie wiatr poniesie, widzieć cały las z góry. Ja, niestety, mam korzenie głęboko w ziemi i ani drgnę.

Pewnego dnia odwiedziła go wiewiórka Rudka. – Dąbku, czemu jesteś taki smutny? – zapytała, skacząc z gałęzi na gałąź. – Chciałbym fruwać jak ptaki – odpowiedział Dąbek. Rudka pomyślała chwilę i powiedziała: – A może nie musisz fruwać, żeby być wyjątkowy? Każdy ma coś, co potrafi tylko on.

Dąbek nie był do końca przekonany. Wtedy przyleciała sowa Mądrala. – Słyszałam, że masz wielkie marzenie – powiedziała. – Ale czy wiesz, że ty już dajesz innym skrzydła? Twoje gałęzie są domem dla ptaków, twój cień daje ochłodę zmęczonym zwierzętom, a twoje liście szumią piękną kołysankę. To też jest latanie – tylko w inny sposób.

Zaskoczony Dąbek zastanowił się. Rzeczywiście, małe ptaszki codziennie uczyły się fruwać, odpoczywając na jego konarach. A on, choć stał w miejscu, sięgał wysoko ku niebu. – Może rzeczywiście mam w sobie coś z lotnika – szepnął.

Kolejnego dnia postanowił zrobić coś niezwykłego. Poprosił wiatr, by poruszał jego gałęziami, a liście zaczął delikatnie puszczać w powietrze. Każdy liść wirował i tańczył, jakby naprawdę fruwał. Zwierzęta z lasu patrzyły z zachwytem. – Dąbek nauczył nas, że marzenia mogą się spełniać, nawet jeśli wyglądają inaczej, niż myśleliśmy – powiedziała Rudka.

Od tego dnia Dąbek już nigdy nie był smutny. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzont, a gwiazdy zapalały się na niebie, Dąbek cicho szumiał: – Jestem drzewem, które fruwa liśćmi i daje innym odwagę do latania. I to jest piękne.

A gdy zapadła noc, a księżyc rozjaśnił las srebrzystym blaskiem, Dąbek zamknął swoje liściaste oczy. Wiatr łagodnie kołysał jego gałęzie, a wszystkie zwierzęta w lesie zasnęły spokojnie, słysząc jego kojący szum. Dobrej nocy, Dąbku – szepnęły gwiazdy. – Śpij dobrze, nasze fruwające drzewo.