Duch Leon i zaczarowany kocyk

— Bajka do czytania —

W starym, skrzypiącym zamku mieszkał mały duch Leon. Miał okrągłe oczka i biały, przezroczysty ogon. Każdej nocy, gdy zapadał zmrok, Leon chował się pod swoją poduszkę. Bał się ciemności, choć sam był duchem ciemności.

– Mamusiu, dlaczego wokół jest tak czarno? – pytał cieniutkim głosikiem. Mama-dusza przytulała go i mówiła: – Ciemność to tylko brak światła, a gwiazdy za oknem świecą dla wszystkich małych duchów.

Pewnego wieczoru Leon znalazł swój ulubiony kocyk. Był miękki i pachniał domem. Otulił się nim mocno i poczuł, że jest odważniejszy. – Może wyjrzę przez okno? – szepnął do siebie.

Delikatnie odsunął firankę. Zobaczył księżyc i setki migoczących gwiazd. Na dziedzińcu zamkowe duchy bawiły się w chowanego – ich błękitne blaski wirowały wesoło.

Leon westchnął: – Oni się nie boją! – Wziął kocyk w rękę i wyszedł na korytarz. Po drodze spotkał ducha Wojtka, który tańczył na parapecie. – Dołącz do nas, Leonie! – zawołał Wojtek.

Mały duch odetchnął głęboko i dał się porwać zabawie. Śmiali się, piszczeli i fruwali wokół lampy zrobionej z dyni. Nagle ciemność przestała być straszna – stała się miękka jak aksamit.

Po godzinie Leon wrócił do swojego pokoju. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Przytulił kocyk i pomyślał: – Ciemność to taki sam przyjaciel jak ja. Nie trzeba jej unikać, wystarczy spojrzeć jej w oczy z uśmiechem.

Mama-dusza zgasiła lampę, a przez okno wpadło srebrne światło księżyca. Leon zamknął oczy, a gwiazdy cichutko mrugały do niego z nieba. – Dobranoc, świecie – szepnął i zasnął spokojnie.