Bajka o drzewie, które chciało być kimś innym

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, na małej polance otoczonej wysokimi sosnami, rosło pewne małe drzewko.

Nazywało się Dębinek i było jeszcze bardzo młodziutkim dębem. Każdego dnia patrzyło z podziwem na swoje wysokie sąsiadki – potężne sosny, które sięgały prawie do chmur. „Ach, jaka bym był szczęśliwy, gdybym mógł być tak wysoki jak one” – wzdychał Dębinek, patrząc w górę.

Pewnego dnia obok Dębinka przyleciała mała wiewiórka o imieniu Rudzik. „Dlaczego tak wzdychasz, małe drzewko?” – zapytała, skacząc z gałęzi na gałąź. „Bo chciałbym być wysoki jak sosny, a jestem taki niski i mały” – odpowiedział smutno Dębinek.

Rudzik rozejrzała się dookoła i powiedziała: „Ale popatrz, jakie masz piękne, szerokie liście. Sosny mają tylko igły, a ty możesz dać cień każdemu, kto się zmęczy. I twoje gałęzie są takie mocne – żaden wiatr nie jest w stanie cię złamać!”. Dębinek spojrzał na swoje liście i poczuł, że są naprawdę wyjątkowe.

Następnego dnia przyszedł do Dębinka mały szop pracz. Szukał miejsca, gdzie mógłby zawiesić swoją huśtawkę. „Twoje gałęzie są idealne” – powiedział z radością. „Sosny mają gałęzie zbyt wysoko, ale ty jesteś w sam raz dla małych zwierząt”. Dębinek uśmiechnął się – nigdy wcześniej nie myślał, że jego niski wzrost może być zaletą.

Gdy nadeszła noc, Dębinek spojrzał w niebo. „Może nie sięgam chmur, ale widzę tyle samo gwiazd co wszyscy” – szepnął do siebie. „I moje liście szumią najpiękniej, bo są blisko ziemi, gdzie słychać wszystkie leśne tajemnice”.

Od tej pory Dębinek przestał marzyć o tym, by być kimś innym. Każdego dnia cieszył się, że jest właśnie takim drzewem, jakim jest – z szerokimi liśćmi, mocnymi gałęziami i sercem pełnym radości.

A kiedy zapadł zmrok, a gwiazdy zaczęły mrugać, Dębinek zamknął swoje liście jak powieki i zasnął spokojnie, wiedząc, że w całym lesie nie ma drugiego takiego drzewa jak on. I że to jest właśnie najpiękniejsze. Dobranoc, mały Dębinku.