Bajka o drzewach, które śpiewały na dobranoc

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, gdzie słońce przedzierało się przez gęste korony, mieszkała mała sówka o imieniu Zuzia. Każdego wieczoru, zanim zapadł zmrok, siadała na gałęzi starego dębu i nasłuchiwała.

Dąb, przyjaciel Zuzi, miał wielkie, szorstkie konary i tysiące liści, które szeleściły na wietrze. Ale Zuzia wiedziała, że to nie tylko szelest – to były ciche słowa, które drzewa wymieniały między sobą.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wschodził nad lasem, Zuzia usłyszała coś nowego. Delikatny, niski dźwięk płynął z pnia brzozy stojącej obok. Brzoza śpiewała! Jej pieśń była cicha i spokojna, jak szum strumyka.

Zuzia zatrzepotała skrzydłami ze zdziwienia. „Brzozy śpiewają?” – zapytała dębu. Dąb uśmiechnął się swoim sękatym uśmiechem. „Tak, Zuziu. Każde drzewo ma swoją melodię. Śpiewamy, gdy nadchodzi noc, by ukoić las do snu.”

Zuzia postanowiła posłuchać innych drzew. Sosna nuciła niską, basową nutę, a klon dodawał wesołe, wysokie dźwięki. Wszystkie razem tworzyły chór, który otulał las ciszą i spokojem.

„Czy mogę zaśpiewać z wami?” – zapytała cicho Zuzia. Drzewa zgodziły się z radością. Zuzia wydała z siebie ciche „hu-hu”, a jej głos połączył się z pieśnią drzew. Las zajaśniał łagodnym blaskiem gwiazd.

Od tej nocy Zuzia każdego wieczoru siadała na gałęzi dębu i śpiewała z drzewami. Ich pieśń była taka sama dla wszystkich mieszkańców lasu – dla małych myszek, dla śpiących lisów i dla każdego, kto potrzebował spokojnego snu.

A kiedy ostatnia nuta ucichła, a gwiazdy rozświetliły niebo, Zuzia zamknęła oczy i zasnęła, otulona ciepłem przyjaźni i szelestem liści. Dobranoc, Zuziu. Dobranoc, lesie.