Zajączek Tofik i magiczne słowa

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał zajączek o imieniu Tofik. Miał długie uszy, różowy nosek i ogonek jak puszysta kuleczka, ale nie zawsze pamiętał o dobrym zachowaniu. Gdy chciał marchewkę, wołał: „Daj!”. Gdy bawił się z innymi, mówił tylko: „Ja pierwszy!”.

Pewnego dnia mama poprosiła Tofika, aby pożyczył od pani wiewiórki trochę maku do ciasta. Tofik pobiegł, wskoczył do dziupli i krzyknął: „Hej, daj mak!”. Pani wiewiórka zmarszczyła brwi i zamknęła drzwi. Tofik zdziwił się – przecież zawsze tak mówił.

Smutny wrócił do domu. Po drodze spotkał jeża Ignacego, który niósł wielkie jabłko. Tofik chciał pomóc, ale zapytał: „Daj mi to jabłko!”. Jeż odwrócił się i poszedł dalej, a jabłko potoczyło się w krzaki. Tofik poczuł, że robi coś nie tak.

Wieczorem mama powiedziała do niego miękko: „Tofiku, są takie magiczne słowa, które otwierają serca i drzwi. To „proszę” i „dziękuję”. Gdy ich używasz, inni chętnie się dzielą i pomagają”. Tofik spojrzał na mamę z ciekawością.

Następnego dnia postanowił spróbować. Pobiegł do pani wiewiórki, zapukał grzecznie i powiedział: „Dzień dobry, czy mogę prosić o łyżeczkę maku?”. Pani wiewiórka uśmiechnęła się szeroko i dała mu całą garść. Tofik dodał: „Dziękuję!”. Poczuł ciepło w brzuszku.

Potem zobaczył jeża Ignacego, który znowu niósł jabłko. Tofik podszedł i zapytał: „Mogę ci pomóc?”. Jeż kiwnął głową, a gdy jabłko spadło, Tofik powiedział: „Proszę, oto twoje jabłko”. Jeż odrzekł: „Dziękuję, Tofiku!”. Razem zjedli po kawałku.

Od tego dnia wszystkie zwierzęta w lesie chciały się bawić z Tofikiem. On już zawsze mówił „proszę” i „dziękuję”, a nawet „przepraszam”, gdy coś mu się nie udało. Jego serce stało się wielkie jak słońce.

Tej nocy, gdy gwiazdy zapaliły się nad lasem, mama przytuliła Tofika i szepnęła: „Dobre słowa to skarb – dają radość tobie i innym”. Zajączek zamknął oczy, czując spokój i miłość, i zasnął cichutko, jak mały puchaty kłębek.