Bajka o drzewach, które szeptały dobranoc

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzieś między pagórkami, stało sobie maleńkie drzewko o imieniu Jaśmin. Miało tylko kilka listków, ale bardzo chciało być tak duże i silne jak jego sąsiedzi – wielkie dęby i sosny.

Pewnego wieczoru, gdy zachodziło słońce, Jaśmin westchnął smutno. „Jestem taki mały” – pomyślał – „nikt mnie nie widzi”. Nagle usłyszał cichutki szelest. To jeden z dębów, stary Dębcio, pochylił swoje gałęzie i szepnął do niego: „Widzę cię, mały przyjacielu”.

„Naprawdę?” – zdziwił się Jaśmin. „Tak” – odpowiedziała obok rosnąca brzoza. „Każde drzewo jest ważne, nawet to najmniejsze. Twoje listki są takie delikatne i śliczne, fajnie, że jesteś tutaj z nami”.

Jaśmin poczuł, jak ciepło rozlewa się po jego pniu. Przestał się martwić. Wokół niego inne drzewa zaczęły delikatnie szeleścić liśćmi, a wiatr przyniósł zapach mchu i miodu. „Posłuchaj” – powiedziała sosenka. „Cisza w lesie też jest ważna. To ona mówi nam, że wszystko jest w porządku”.

Jaśmin zamknął swoje listkowe oczka i słuchał. Słyszał oddech wiatru, szum trawy i ciche kroki małej myszki. Był spokojny czując, że należy do tego lasu.

I tak każdego wieczoru drzewa szeptały sobie dobranoc. Jaśmin wiedział, że nie musi być największy, by być ważnym. Wystarczy, że jest sobą i słucha tego, co przynosi cisza.

Kiedy na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, Jaśmin ziewnął listeczkiem i wyszeptał: „Dobranoc, lesie”. A wszystkie drzewa odpowiedziały mu tą samą cichą melodią – melodią spokojnego snu.

W pokoju małego Jasia zrobiło się cicho. Gwiazdy na suficie błyszczały jak w lesie, a mama przykryła go kołderką mówiąc: „Dobranoc, mój mały drzewku”. Jaś zamknął oczy i zasnął, czując się bezpiecznie i kochane.