Kredka, która zgubiła swój kolor

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym pudełku mieszkała sobie Kredka. Była żółta jak słońce, ale pewnego dnia obudziła się i... straciła swój kolor! Zbladła i zrobiła się szara. „Ojej, co się stało?” – pomyślała smutno.

Kredka wyszła z pudełka i spotkała Niebieską Kredkę, która rysowała chmurkę. „Pomóż mi narysować deszcz” – poprosiła Niebieska. Żółta Kredka podeszła i powiedziała: „Jestem taka szara, nie umiem pomóc”. Ale Niebieska uśmiechnęła się: „Wystarczy, że dotkniesz kartki i powiesz ciepłe słowo”.

Żółta Kredka przyłożyła się do papieru i szepnęła: „Miło mi cię poznać”. I nagle na kartce pojawił się maleńki żółty punkt. „Dziękuję!” – zawołała Niebieska, a punkt stał się większy.

Potem Kredka spotkała Czerwoną Kredkę, która chciała narysować wiśnię. „Zostań ze mną” – poprosiła Czerwona. Żółta Kredka przytuliła się do swojej przyjaciółki i powiedziała: „Dobrze, że jesteśmy razem”. Wtedy jej szary brzuszek znów zajaśniał odrobiną żółtego.

Kiedy wróciła do pudełka, spotkała Zieloną, Niebieską i Czerwoną. Każda z nich dziękowała jej za pomoc. Żółta Kredka poczuła ciepło w środku. „Pomaganie innym sprawia, że jestem szczęśliwsza” – pomyślała.

Nagle zrobiło się ciemno – wszystkie kredki położyły się spać. Żółta Kredka zamknęła oczy i w snach znów była żółta jak słonko. A kiedy się obudziła... odzyskała swój kolor!

Od tamtej pory Żółta Kredka pamiętała, że dobre słowo i pomocna dłoń potrafią rozświetlić każdy, nawet najbardziej szary dzień.

Księżyc świecił nad pudełkiem kredek, a Żółta Kredka spała spokojnie, otulona ciepłem przyjaźni. Dobranoc, mała kredko, dobranoc, maleńki.