Bajka o dobrym wilku

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa sięgały nieba, mieszkał wilk. Miał szare futro, potężne łapy i kły, które błyszczały w słońcu. Ale mimo groźnego wyglądu, w sercu wilka mieszkała tylko dobroć. Nikt w lesie jednak o tym nie wiedział.

Zwierzęta bały się wilka. Gdy szedł ścieżką, zające chowały się w krzakach, a wiewiórki uciekały do dziupli. Wilk wzdychał smutno i szedł dalej. Chciał powiedzieć: „Nie bójcie się, jestem przyjacielski!”, ale nikt nie chciał słuchać.

Pewnego dnia mała wiewiórka o imieniu Ruda usiadła pod dębem i płakała. Zgubiła swój zapas orzechów na zimę. Przeszukała cały las, ale orzechy zniknęły. Wtem zza krzaka wyszedł wilk. Ruda zamarła ze strachu.

Wilk zobaczył łzy wiewiórki i zapytał miękkim głosem: „Dlaczego płaczesz, mała?” Ruda zdziwiła się, że wilk mówi tak łagodnie. Opowiedziała o zgubionych orzechach. Wilk uśmiechnął się i powiedział: „Pomogę ci ich szukać. Mój węch jest bardzo dobry.”

Wilk węszył po lesie i wkrótce znalazł orzechy pod starym pniem. Ruda uściskała mu łapę i podziękowała. Następnego dnia rozniosła po lesie wieść: „Wilk jest dobry! Pomógł mi! Nie bójcie się go!”

Stopniowo zwierzęta zbliżały się do wilka. Zając przyszedł zapytać o drogę, sowa poprosiła o pomoc w przeniesieniu gałęzi, a nawet mały jeż chciał się bawić w chowanego. Wilk cieszył się, że wreszcie ma przyjaciół.

Od tej pory w lesie nikt nie bał się wilka. Wszyscy wiedzieli, że to, co na zewnątrz, nie zawsze mówi prawdę o sercu. Najważniejsze jest to, co w środku – dobroć, chęć pomocy i przyjaźń.

Wieczorem, gdy słońce schowało się za horyzontem, wilk wrócił do swojej ciepłej jaskini. Położył się na miękkim mchu, a przez otwór w suficie widział migoczące gwiazdy. Zamknął oczy i pomyślał o nowych przyjaciołach. Wiedział, że jutro znów będzie mógł komuś pomóc. I spokojnie zasnął.