Dyzio i jego długa szyja

— Bajka do czytania —

W dalekiej krainie, gdzie rosły gigantyczne paprocie, żył mały dinozaur imieniem Dyzio. Dyzio był diplodokiem, ale nie takim zwyczajnym – miał szyję dłuższą niż wszystkie inne diplodoki. Kiedy stawał na tylnych nogach, jego głowa sięgała prawie do chmur.

Pewnego dnia Dyzio wybrał się na łąkę pełną soczystej trawy. Chciał zjeść śniadanie, ale co chwila zahaczał szyją o gałęzie drzew. „Ach, ta moja szyja!” – wzdychał smutno. Koledzy z przedszkola dla dinozaurów śmiali się z niego. „Dyzio Giraffa!” – wołali.

Następnego ranka mały triceratops Tomek zgubił swoją ulubioną zabawkę – małe, błyszczące jajko. Ukryło się gdzieś w koronie wysokiego drzewa. Wszyscy próbowali doskoczyć, ale nikt nie sięgał tak wysoko.

Nagle Dyzio podszedł powoli. Wyciągnął swoją długą szyję i zajrzał między liście. „Widzę je!” – zawołał. I delikatnie ściągnął jajko. Tomek był przeszczęśliwy. Od tego dnia nikt już nie śmiał się z szyi Dyzia.

Kolejnego dnia, podczas burzy, mały pterodaktyl Kiki nie mógł znaleźć swojego gniazda wśród splecionych gałęzi. Deszcz padał coraz mocniej, a Kiki trząsł się ze strachu. Dyzio znów wyciągnął szyję i wypatrzył schowane w gęstwinie gniazdo. Kiki bezpiecznie wrócił do domu.

Dyzio zrozumiał, że to, co wydawało mu się wadą, jest tak naprawdę wielkim darem. Każdy z nas jest inny, a te różnice czynią nas wyjątkowymi. Od tamtej pory Dyzio z dumą nosił swoją szyję i pomagał wszystkim w okolicy.

Wieczorem, gdy słońce schowało się za górami, Dyzio położył się na miękkim mchu. Patrzył na pierwsze gwiazdy i myślał o tym, jak wspaniale jest mieć przyjaciół. Ziewnął, a jego długa szyja ułożyła się wygodnie wokół niego. Otuliła go jak koc. „Dobranoc, Dyzio” – szepnął wiatr. I Dyzio zasnął spokojnie, marząc o przygodach.