Stefan i jego kolorowe płyty

— Bajka do czytania —

Stefan był małym stegozaurem, który mieszkał w zielonej dolinie pełnej paproci i wielkich kamieni. Miał na grzbiecie pięć dużych, ostrych płyt, ale one były niezwykłe – zmieniały kolory jak tęcza!

Kiedy Stefan był wesoły, jego płyty stawały się pomarańczowe jak zachód słońca. Kiedy był ciekawy, robiły się niebieskie jak niebo. A kiedy się bał, były zielone jak trawa. Każdy dzień przynosił nowy kolor.

Stefan chciał bawić się z innymi dinozaurami, ale one patrzyły na niego dziwnie. „Dlaczego twoje płyty się mienią?” – pytały. Stefan nie wiedział, co odpowiedzieć, i czasem czuł się samotny. Myślał, że jest zbyt inny.

Pewnego dnia mały triceratops o imieniu Tomek zgubił się w lesie. Błąkał się i płakał, bo nie mógł znaleźć drogi do domu. Stefan usłyszał jego smutny głos i pobiegł mu pomóc. Jego płyty zrobiły się czerwone z podekscytowania – wskazały dokładnie, którędy iść!

Stefan poprowadził Tomka przez gęste paprocie i małe strumyki. Wkrótce znaleźli się przy znajomym wzgórzu, gdzie czekała mama Tomka. „Dziękuję, Stefanie! Twoje płyty są jak kompas!” – zawołał Tomek. Inne dinozaury zobaczyły, że te kolory są naprawdę przydatne.

Od tej pory wszystkie małe dinozaury chciały bawić się ze Stefanem. Nauczył je, że każdy kolor coś znaczy – pomarańczowy to radość, niebieski to ciekawość, a czerwony to pomoc. Razem skakali po łąkach i chowali się za wielkimi liśćmi.

Wieczorem, gdy nad doliną zapadł zmrok, płyty Stefana zaczęły świecić delikatnym srebrnym blaskiem. Było to tak piękne, że wszystkie dinozaury usiadły wokół niego i patrzyły w zachwycie.

Wreszcie Stefan położył się w swojej przytulnej jaskini. Jego płyty zrobiły się złote jak księżyc i świeciły cicho, aż wszystkie oczy zamknęły się do snu. W dolinie zapanowała cisza, tylko gwiazdy mrugały nad głową Stefana. Dobranoc, mały dinozaurze.