Dinozio i nocne światełka

— Bajka do czytania —

W wielkiej, zielonej dolinie, gdzie paprocie sięgały nieba, mieszkał mały dinozaur o imieniu Dinozio. Był bardzo ciekawski, a jego ulubioną porą dnia był wieczór, kiedy niebo stawało się granatowe, a na horyzoncie pojawiały się pierwsze, małe światełka.

Pewnej nocy Dinozio leżał w swoim gnieździe z miękkich liści. Mama powiedziała: "Zamknij oczka, synku, już czas spać." Ale Dinozio nie mógł zasnąć. Patrzył przez małe okienko z gałęzi i widział, jak na niebie zapalają się coraz to nowe światełka.

Wstał cichutko i poszedł do swoich przyjaciół: Mikiego, małego triceratopsa, i Lotka, pterodaktyla. Mieszkali tuż obok. Oni też nie spali. "Czy widzicie te światełka?" – zapytał Dinozio. "Tak, co to może być?" – odpowiedzieli. Postanowili razem odkryć tajemnicę.

Wyruszyli w noc, przez las paproci. Księżyc świecił jasno, a ich cienie tańczyły na ziemi. Nagle usłyszeli szelest. To była stara żółwica Zosia, która powoli sunęła między paprociami. "Dokąd tak biegniecie?" – zapytała łagodnie. "Szukamy światełek na niebie" – zawołał Lotek.

Żółwica Zosia uśmiechnęła się i powiedziała: "To są gwiazdy. Każda z nich to małe światełko pochodzące od dinozaura, który już zasnął. Kiedy ty śpisz, twoje własne światło też łączy się z innymi i tworzy gwiazdę na niebie." Dinozio otworzył szeroko oczy ze zdziwienia.

Dinozio poczuł się bardzo ważny i szczęśliwy. Spojrzał na przyjaciół. "Więc każdy z nas ma swoją gwiazdę?" – zapytał. "Tak, a kiedy śpicie spokojnie, wasze gwiazdy świecą najjaśniej" – odpowiedziała żółwica. Przyjaciele podziękowali Zosi i powoli ruszyli w drogę powrotną.

Kiedy Dinozio wrócił do swojego gniazda, na dworze było już całkiem ciemno. Położył się na liściach, zamknął oczy i pomyślał o gwiazdach. Czuł, jak ogarnia go ciepło i spokój. Mama pocałowała go w czoło i szepnęła: "Dobranoc, mój mały odkrywco." Dinozio uśmiechnął się i zapadł w głęboki sen, a nad doliną rozświetliły się tysiące gwiazd.