Franek i jego pierwsza deskorolka

— Bajka do czytania —

Franek dostał od taty wspaniały prezent – deskorolkę. Była czerwona, z żółtymi kółkami i błyszczała w słońcu jak małe słoneczko. Franek od razu pokochał ją całym sercem.

Kiedy postawił na niej nogę, poczuł, że podłoże się chwieje. Deskorolka zaczęła uciekać do przodu, a Franek prawie upadł. Złapał się płotu i odetchnął z ulgą. „To nie będzie takie łatwe” – pomyślał.

Tata podszedł do niego i położył mu rękę na ramieniu. „Każdy mistrz zaczynał od początku” – powiedział. „Spróbuj najpierw na trawie, w ogrodzie. Tam upadek nie boli, a deskorolka nie ucieknie tak szybko.” Franek skinął głową i przeniósł deskorolkę na trawnik.

Na trawie deskorolka jechała wolniej. Franek próbował stawać na niej obiema nogami, ale czuł się jak na huśtawce. Raz przechylił się w lewo, raz w prawo. Po kilku próbach usiadł zmęczony na ziemi i westchnął.

Wtedy zobaczył Marka, starszego kolegę, który jeździł na deskorolce jak prawdziwy zawodnik. Marek podjechał do niego i zapytał: „Chcesz, żebym ci pokazał kilka trików?” Franek pokiwał głową. Marek pokazał mu, jak ustawić nogi – jedna na przodzie, druga z tyłu, kolana ugięte, ręce na boki dla równowagi. Dokładnie wyjaśnił, jak się odpychać i utrzymywać prosty kierunek.

Franek spróbował dokładnie tak, jak radził Marek. Odepchnął się prawą nogą i pojechał prosto przed siebie. Udało mu się przejechać aż do końca trawnika. Serce zabiło mu z radości – wreszcie poczuł, co to znaczy jechać!

Od tego dnia Franek ćwiczył codziennie po obiedzie. Przewracał się, zdzierał kolana, ale nigdy nie rezygnował. Z każdym dniem jechał dalej i szybciej. Nauczył się skręcać i hamować.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za domami, Franek postanowił przejechać całe podwórko. Rozpędził się, minął huśtawkę, objechał piaskownicę i zatrzymał się dokładnie przy drzwiach. Tata i mama klasnęli w dłonie. „Brawo, synku!” – zawołali.

Zmęczony, ale szczęśliwy Franek usiadł na schodkach. Deskorolka leżała obok niego, jak wierny przyjaciel. Pomyślał, że gdyby się poddał pierwszego dnia, nigdy by nie przeżył tej chwili.

Po kolacji Franek umył zęby, założył piżamę i położył się do łóżka. Przez okno widział gwiazdy, które mrugały do niego. Deskorolka stała cicho w kącie pokoju. Franek zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, deskorolko”. Otuliła go cisza i wkrótce zasnął głęboko.