Trąbcia i jej cicha nutka

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym pokoju z instrumentami mieszkała mała, błyszcząca trąbka o imieniu Trąbcia. Każdego dnia patrzyła z zachwytem na inne instrumenty, które grały piękne melodie. Trąbcia bardzo chciała też zagrać.

Pewnego dnia Trąbcia zebrała się na odwagę i dmuchnęła z całych sił. „BUUUUM!” – rozległ się ogromny dźwięk, aż wszystkie nutki w pokoju podskoczyły ze strachu.

Trąbcia bardzo się zmartwiła. Schowała się za wielkim fortepianem i cichutko zapłakała. „Jestem za głośna, nikt mnie nie lubi” – wyszeptała.

Wtedy stary, mądry fortepian powiedział łagodnie: „Nie płacz, mała trąbko. Dźwięk może być różny. Może być głośny jak grzmot, ale może też być cichy jak szelest listka. Spróbuj zagrać delikatnie.”

Trąbcia otarła łezki i znów przyłożyła ustnik do ust. Tym razem dmuchnęła bardzo, bardzo lekko. „Tili, tili, tili” – popłynęła cieniutka, srebrzysta nutka.

To było takie piękne, że wszystkie instrumenty w pokoju zaczęły się uśmiechać. Fortepian zagrał akord, skrzypce dołączyły smyczkiem, a mały flet zanucił wesoło. Trąbcia grała dalej, a jej nutki były jak małe gwiazdki.

Wieczorem, gdy zapadł zmrok, Trąbcia zagrała swoją najcichszą melodię – kołysankę dla księżyca i gwiazd. Dźwięki płynęły łagodnie przez okno, aż do nieba.

Gwiazdy zamrugały z wdzięcznością, a mała Trąbcia zwinęła się w kłębek w swoim pudełku. Była zmęczona, ale szczęśliwa. W pokoju zapanowała cisza, a ostatnia nutka kołysanki ukołysała wszystkich do snu. Dobranoc, Trąbcio. Dobranoc, mały muzyku.