Czarownica Karmelka i zaczarowany ogród

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym domku na skraju lasu, mieszkała czarownica Karmelka. Wcale nie była straszna ani złośliwa – miała piegowaty nos, miękkie włosy w kolorze miodu i zawsze nosiła suknię w słoneczniki. Zamiast warzyć trucizny, hodowała najpiękniejsze kwiaty i gotowała pyszną zupę z dyni.

Karmelka miała zaczarowany ogród, w którym rosły fioletowe stokrotki, pomarańczowe bratki i krzewy, które rodziły słodkie karmelki. Każdego ranka Karmelka podlewała kwiaty swoim srebrnym dzbankiem i śpiewała im piosenki. Kwiaty odwdzięczały się uśmiechami – bo tak, kwiaty Karmelki potrafiły się uśmiechać!

Pewnego dnia do ogrodu przybiegła myszka. – Karmelko, Karmelko, pomóż! – pisnęła. – Mój domek pod korzeniem dębu zalała woda, nie mam gdzie spać. Karmelka pogłaskała myszkę po główce i westchnęła: – Nie martw się, mała. Zobacz, co potrafią moje kwiaty! Potarła liść fioletowej stokrotki i szepnęła zaklęcie. Natychmiast z ziemi wyrosła mała chatka z żołędzi, suchych liści i kawałka kory.

Myszka była zachwycona. – Dziękuję, Karmelko! Jesteś najlepszą czarownicą na świecie! Karmelka uśmiechnęła się i podała myszce karmelka. – Pamiętaj, że pomaganie innym to najpiękniejsza magia – powiedziała cicho. I poszła dalej podlewać pomarańczowe bratki.

Nagle zza płotu wychylił się zajączek. Był smutny, bo zgubił drogę do swojej norki. Stópki miał brudne i zmęczone. – Chodź, zaprowadzę cię – zaproponowała Karmelka. Wzięła zajączka za łapkę i poprowadziła przez łąkę. Po drodze zerwała dla niego kilka listków sałaty z własnego ogródka. Zajączek podskoczył radośnie: – Dziękuję, pani czarownico!

Kiedy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Karmelka usiadła na ławeczce. Wokół niej zebrały się zwierzęta: myszka, zajączek, a nawet dwa wróbelki, które przyleciały na okruszki chleba. Karmelka opowiedziała im bajkę o gwiazdach, które co wieczór zapalają się, aby ogrzać serca śpiących dzieci.

– A teraz pora na dobranoc – powiedziała Karmelka, przecierając oczy. Zwierzęta rozbiegły się do swoich domków, a Karmelka poszła do swojej sypialni w domku z piernika (oczywiście tego prawdziwego, bo w jej ogrodzie rósł także piernikowy krzew!). Zdjęła suknię w słoneczniki, włożyła nocną koszulę w gwiazdki i wślizgnęła się pod kołdrę z puchu dmuchawca.

Przez okno wpadało światło księżyca, a w ogrodzie kwiaty cichutko nuciły kołysankę. Karmelka westchnęła szczęśliwie i pomyślała: „Jaki to był piękny dzień, pełen pomagania i uśmiechów”. Zamknęła oczy, a wokół niej zawirowały sny o kolorowych motylach i ciepłym karmelku. I tak zapadła w spokojny sen, otulona ciszą i przyjaźnią całego lasu.