Czarownica, która zgubiła psotę

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w lesie pełnym tańczących świetlików, mieszkała czarownica o imieniu Zgrywciara. Miała długi, srebrny warkocz i kapelusz z dziurami, przez które wyrastały polne kwiaty. Każdego ranka Zgrywciara budziła się i sprawdzała, czy w jej kieszeni w fartuszku jest jeszcze psota – mały, zielony pyłek, który sprawiał, że lubiła robić psikusy.

Pewnego dnia Zgrywciara obudziła się i z przerażeniem odkryła, że kieszeń jest pusta. Psota zniknęła! Bez niej czarownica czuła się smutna i zagubiona. Postanowiła wyruszyć na poszukiwanie swojego psotnego pyłku. Wzięła miotłę, ale ta tylko westchnęła i powiedziała: „Zgrywciaro, może zamiast szukać psoty, poszukaj czegoś innego?”.

Szła więc przez las, aż spotkała wiewiórkę, która płakała pod dębem. „Zgubiłam orzeszki na zimę” – szlochała wiewiórka. Zgrywciara bez namysłu wyczarowała z kapelusza mały koszyczek pełen orzechów. Wiewiórka uśmiechnęła się i podskoczyła z radości. Czarownica poczuła w sercu ciepło, jakiego nigdy nie czuła przy psotach.

Kiedy szła dalej, usłyszała ciche pukanie. To był dzięcioł, który próbował zbudować gniazdo, ale gałązka wciąż mu spadała. Zgrywciara machnęła różdżką i gałązka sama wskoczyła na miejsce. Dzięcioł z wdzięcznością zatańczył na gałęzi. Czarownica uśmiechnęła się szeroko – pomaganie było przyjemniejsze niż psoty!

W końcu dotarła na polanę, gdzie siedział stary jeż. „Zgrywciaro” – powiedział jeż – „twoja psota nie zginęła. Po prostu zamieniła się w coś lepszego. Kiedy pomagasz, twoje serce staje się pełne magii, a psota nie jest już potrzebna”. Zgrywciara spojrzała na swoje dłonie – zamiast zielonego pyłku, świeciły delikatnym, złotym blaskiem.

Od tego dnia Zgrywciara nie szukała już psoty. Każdego ranka budziła się i pytała: „Komu dziś mogę pomóc?”. A jej kapelusz z kwiatami rósł coraz piękniejszy, bo każdy dobry uczynek dodawał mu nowy płatek. Las stał się szczęśliwszy, a Zgrywciara – najweselszą czarownicą pod słońcem.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać nad lasem, Zgrywciara usiadła na swoim progu. Wzięła głęboki oddech i szepnęła: „Dobranoc, lesie. Dobranoc, przyjaciele”. I zasnęła spokojnie, wiedząc, że prawdziwa magia mieszka w dobrym sercu.