Czarownica z Kwietnej Łąki

— Bajka do czytania —

Na skraju Kwietnej Łąki stała chatka, w której mieszkała czarownica Cynamonka. Miała siwe włosy upięte w kok, długi nos i nosiła fioletową suknię w gwiazdki. Dzieci z pobliskiego miasteczka myślały, że Cynamonka jest straszna, bo plotkowali tak o niej dorośli.

Każdego ranka Cynamonka warzyła ziołową herbatkę i piekła ciasteczka z lawendą. Uwielbiała też dbać o ogród, w którym rosły złote lilie i błyszczące bratki. Jednak jej serce było smutne, bo nikt nie przychodził do niej w odwiedziny.

Pewnego popołudnia przed chatką stanęła mała Zosia. Dziewczynka trzymała w rękach małego ptaszka z poranionym skrzydełkiem. "Proszę pani – szepnęła nieśmiało – czy pani pomoże?" Cynamonka uśmiechnęła się ciepło i zaprosiła Zosię do środka.

W kuchni unosił się zapach mięty i miodu. Czarownica delikatnie opatrzyła skrzydełko ptaszka, a potem poczęstowała Zosię ciasteczkiem. "Jest pani bardzo miła – powiedziała Zosia. – Dlaczego wszyscy mówią, że pani jest zła?" Cynamonka westchnęła i wzruszyła ramionami.

Od tamtej pory Zosia odwiedzała czarownicę codziennie. Razem podlewały lilie, uczyły się latać na miotle i gotowały zupę z dyni. Cynamonka śmiała się głośno, a jej serce zaczęło bić radośnie. Wkrótce inne dzieci też postanowiły sprawdzić, jaka naprawdę jest czarownica.

Przyszli Jacek, Kasia i mały Franek. Cynamonka uczyła ich, jak pleść wianki z koniczyny i jak odczytywać pogodę z chmur. Dzieciom bardzo się podobało, a po południu wszyscy razem puszczali latawce na łące. Plotki o strasznej czarownicy prysły jak bańki mydlane.

"Widzicie – powiedziała Cynamonka, gdy dzieci zbierały się do domów. – Każdy może być dobry, jeśli tylko ktoś da mu szansę. Wystarczy nie słuchać plotek i otworzyć serce." Dzieci przytuliły czarownicę i obiecały, że będą do niej przychodzić każdego dnia.

Gdy zapadł zmrok, Cynamonka usiadła na progu chatki. Nad Kwietną Łąką rozbłysły gwiazdy, a w oddali słychać było cichy śpiew świerszczy. Czarownica przymknęła oczy i poczuła spokój. Wiedziała, że już nigdy nie będzie samotna. Otuliła się ciepłym kocem i zasnęła słodko.

Morał jest prosty: nie warto oceniać ludzi po wyglądzie czy plotkach. Najważniejsze jest to, co mają w sercu. A dobroć i przyjaźń potrafią zdziałać prawdziwe cuda.